SURAFRICA

Son anuncios do Outono, como as choivas, pero non caen sobre ti aínda que trates de evitalas. Son máis sutís. Tes que fixarte nelas. Maniféstanse con raias curtas e vermellas que alguén pinta de noite na Avenida de Ramón Ferreiro, o boulevard que cruza Lugo dende a Porta do Bispo Odoario ata A Tolda, segundo os viaxeiros marchan cara a Madrid. Os antecedentes das festas de San Froilán son furgonetas magoadas, con pegatinas rastas e cristais opacos, habitadas polo misterio, que se aparcan para quedar. Ao tempo, van aparecendo grupos de africanos que parecen xirar sobre si mesmo despaciosamente arredor de bancos -uns sentados, outros de pé, pero intercambiándose- que falan linguas que nos meten desconfianza porque son códigos indecifrables. Xesticulan como se mantivesen unha conversa coa lingua e os beizos, e outra paralela na lingua dos xordos soltando os membros cunha flexibilidade que soamente che aprenden en Harlem. Nos bancos negocian e nos bordos da mediana reparten fisicamente Europa, a longa avenida que forma unha parte ínfima do territorio europeo, para repartirse cadanseus dous metros cadrados ignorando a nosa propiedade intelectual, a nosa propiedade industrial, as nosas normas de convivencia e as nosas queixas pola carestía do IBI. Para eles, a Carta Magna é sobrevivir unhas semanas máis.