maxresdefault

O curso de narrativa que impartín na UNED de Foz derivou nunha conversa sobre a literatura guerracivilista, pesadamente moralizante en detrimento da coherencia artística. Eu comentei os problemas de Borges cando se puxo na mente dun nazi en Deutsches Requiem (1949). Ese relato foille relido en voz alta na ditadura arxentina, con eses militares tan afeccionados a deixar caer comunistas dende avións no medio e medio do Mar del Plata (tendo o detalle de raxarlles o bandullo para que non flotasen). O escritor simpatizaba con Pinochet e desprezaba fondamente a brutalidade aletrada dos seus compatriotas (a súa preocupación era intelectual, logo; non ética). Eu defendín a Borges, aínda con pensar que tería sido mellor que se limitase ao seu campo físico-matemático de bibliotecas infinitas e de puntos que conteñen todos os puntos, porque defendo que o artista ten dereito a xogar nas suposicións. Celtia Traseira, unha alumna, lanzou daquela unha diatriba contra Memoria de mis putas tristes de Gabriel García Márquez cunha argumentación ben interesante sobre a repugnancia que lle producía o ton de complacencia co vello menoreiro que protagoniza a obra. Comenteille que prefiro o orixinal, A casa das belas adormentadas de Yasunari Kawabata, que está esplendidamente contado, aínda que me resultase desagrable o contido. Aínda o dei lido, algo que non me sucedeu con American Psycho de Bret Easton Ellis. Parei cando empeza a meter cadáveres na batidora... Resultábame ben máis divertido ca unha desas novela comprometidas que nos acosan, pero o meu estómago empezou a remexerse coma un terremoto.