miles_davis on ring

José Antonio ten unha virtude rara entre fumadores: sabe escoitar entre calada e calada. Tamén ten outras cousas boas, ser un dos meus mellores amigos, que son unha especie en extinción, e conducir un BMW vermello dos anos 80, o único coche que me interesa. O sábado levoume os sete quilómetros pola liñeira entre Ribadeo e Rinlo con seu conducir tan despacioso e agradable. Mentres conversabamos rodando sobre o gris da estrada e gris do mar e gris do ceo, por entre o verde dos campos, na segunda liña do meu pensamento soaba a lembranza incerta de So wath. Ese tema abre Kind of blue, o disco que liderou Miles Davis hai 55 anos e que eu comprei hai quince días. Cheguei a ese álbum a través de Ascenseur pour l'echafaud, o ascensor ao cadafalso que soa tan tenebroso e que me remove o espírito cada volta que o escoito. Para o Kind of blue, Miles Davis chamou a Bill Evans, John Coltrane e Julian Cannonball Adderley, ainda sabendo que as súas carreiras e as súas tecnicas o superaban. Meteunos no estudo dando por suposto que viñan ensaiados da casa, sen darlles pautas da gravación. Miles Davis soubo conducir a gravación suavemente, como conduce José Antonio o seu BMW. Todos os músicos de jazz cadran na afirmación de que Kind of Blue é o disco de jazz entre todos os discos de jazz. William Faulkner rexeitou o convite dos Kennedy para participar na Casa Branca nunha desas ceas que anunciaban a futura revista Hola! O escritor alegou que era un labrego sen a roupa axeitada, "pero estaría encantado de que viñese cear á miña casa". Porén, Miles Davis sentiuse honrado cando Ronald Reagan homenaxeou a músicos en 1987. Chegou á Casa Branca vestido de godallo. Foi reprendido por unha dama das que ceaban dúas décadas antes cos Kennedy. A señora preguntoulle polo seu mérito para ser convidado. "Son Miles Davis e cambiei a Historia da música. Vostede que cousa importante fixo na vida, a parte de ser branca?" En relación a esa anécdota, contei ao meu amigo a entrada de Dionisio Gamallo na sede da Real Academia Española. As trazas que levaba puxeron en alerta aos conserxes, pero Cela acodeu no auxilio do ribadense explicando que aquel señor en zapatillas era a maior autoridade en Bécquer e Rosalía. En Rinlo sentamos cafetear nunha terraza un tanto retirada do muelle inzado de turistas (canouros, din en Ribadeo), fronte á confraría. Mirei pasar Os Manchús, a aristocracia dos percebeiros locais. Días despois de que saíse o disco de Miles Davis, dous policías brancos de Nova York chamáronlle a atención atreverse a ser negro e acompañar a unha rapaza branca a un taxi á saída do Birland, o club onde presentara Kind of blue. Os axentes agresores ignoraban que cambiara a Historia da música. Ningún dos visitantes de Rinlo que pagarían os percebes dos Manchús coma se fose un exemplar de Kind of blue asinado por toda a banda os recoñeceron. Os turistas falan e falan sen gardar os silencios entre bocalada e bocalada que precisarían para coñecer o mundo ao seu redor.

Photo: Miles Davis by Jim Marshall