hanging-by-a-thread-bw

Jorge Luis Borges lamentaba a dignidade anglófila que oprimía o seu comportamento. «Si pudiera volver a vivir comenzaría a andar descalzo a principios de la primavera», confesou por escrito. Todos deberíamos cumplirlle o desexo: lanzar os zapatos para que quedasen colgados do ceo solleiro. As botas penduradas de cables coma morcegos inventáronas os soldados norteamericanos que invadiran a Europa nazi. Dedicaban as forzas residuais en desfacerse do calzado militar con aire de celebración, satisfeitos de quedar exentos de formar no Campo de Marte. Non acabo de coñecer o interese dos rapaces en que o seu calzado se balancee no tendido eléctrico. A mitoloxía di que un par de zapatos nun cable marca un asasinato, proclama unha emancipación da virxinidade ou convida ao té nunha vivenda okupada. Sospeito outro motivo para deixar os pés desvalidos. Os tenis que colgan desa póla posiblemente non pertenzan a alguén que camiña descalzo como soñaba Borges, nin descalzo no senso dos licenciados marciais. Nin sequera descalzo como andaba Blaise Cendrans, cando tiraba «os zapatos pola borda para camiñar recto cara a vostedes». Máis ben parece que pertenceron á vítima dunha pequena guerra, a alguén que foi descalzado violentando a súa máis querida e última dignidade adolescente: os seus Adidas.