f21a13b1480666b46e899343db476d6f

OS VELLOS anarquistas que sentan contra as ventás do porto para mirar entrar e saír barcos parecíanme uns toleiráns. Pero hoxe penso que eses homes que fuman con xerseis de lá tricotados a man levaban razón. Asumo que a única distracción sensata é chuchar no cigarro ata que notes que a calor alcanza o teu nariz. Os vellos anarquistas apartan nese momento a cabicha para que non lles queime a barba, longa coma a súa tarde. Esmagan o pito contra o cinceiro e prenden outro. Saben que todos os barcos que entran e saen son o mesmo barco. Os petroleiros son diferentes. Nunca regresan a porto. Navegan eternamente e, como dicía Baudelaire, «non hai nada máis cosmopolita que o eterno». O Nadal occidental acabou sendo cosmopolita e, a este paso, eterno. Hai luces —como as acesas na Praza Maior de Lug­o­— que alumean aspiracións en todo o planeta. Os vellos anarquistas tamén tiveron o seu Nadal cando eran nenos. Daquela, gozaban de expectativas enormes sobre as súas vidas. Os pais regalábanllas e os avós as acariñábanllas en soños dourados. Os vellos anarquistas derrocharon a mocidade ensuciando a esperanza dos pais. Os avós morreran a tempo. Os nenos nacen agora cosmopolitas. Son petroleiros que carecen dun Nadal de referencia para xerar expectativas. Navegan tan ao fondo do horizonte que nin saben que regalos pedir.