samedi 14 février 2015

ETERNIDADE COCIÑADA ALLA CARBONARA

  ATERREI NO aeroporto de Ciampino o pasado día 6 no medio dun acontecemento. Foi prender Twitter na terminal e ler no xornal Il Mesaggero que Adriano Celentano cumpría 77 anos. Nun país tan inclinado ao teatral coma Italia, o aniversario dunha do seus mitos da cultura popular é un acontecemento. Federico Fellini, que tiña un olfacto de sumilleur para o espectáculo, descubriu a Celentano para lle que cantase un rock a Anita Ekberg cun estrafalario conxunto de mambo en La dolce vita. Italia exhibe o mal gusto para remarcar a... [Lire la suite]

vendredi 13 février 2015

CONSUELO, CARMEN E OS ESPARADRAPOS EMBOZANTES

O esparadramento bucolabial paréceme incómodo en xeral. Conleva unha acto depilatorio posterio doroso e avermellante da zona cutánea afectada. Se se practica con intención de protesta política ten unha intencionalidade comunicativa que, temo, perdeu a eficacia toda por reiteración. Os parlamentarios do Bloque no Hórreo embozáronse onte porque se senten acalados, estorbados no seu intento de que o noso órgano de representación lles permita exercer unha representación con dignidade. Milleiros de votantes nacionalistas aos que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 19:01 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , , ,
jeudi 12 février 2015

UNHA CABANA PARA REFUXIAR A MELANCOLÍA

A DESPEDIDA É unha arte ourensá. Ninguén se despide con tanto xeito e demora coma un natural de Ourense. Debe de ser porque a súa provincia é unha despedida en si mesma. Ourense está composto nun 10 por cento de funcionariado e nun 90 por cento de adeuses, aínda que todos acaben en Vigo.     Un día dos anos 80, a miña avoa Aurora prendeu Radio Popular de Bilbao para escoitar a retransmisión de Un ballo in maschera, de Verdi, dende o Teatro Arriaga. Esa tarde, Moncho Borrajo insinuou que deixaba a escena. Despedida y... [Lire la suite]
lundi 2 février 2015

O PAIS QUE SE QUENTOU NUNHA MESA DE BRASEIRO

HAI UNHA ESCENA da novela Ravelstein (Teorema) de Saul Bellow que comeza nun apartamento de Nova York tan cativo coma luxoso. Na sala de estar o profesor de Filosofía Ravelstein (trasunto de Allan Bloom) e varios dos alumnos seus que máis brillan miran un partido de baloncesto. Michael Jordan executa saltos dunha altura e unha lonxitude que soamente lograra Nureyev para atravesar o escenario do Bolshoi. Allan Bloom comenta fascinado a estatura do mito do baloncesto porque «os nenos recollen mesmo restos das mazás nas que... [Lire la suite]
mardi 27 janvier 2015

CONFETTI

ALGÚNS AMIGOS saen correr. Ignoran que a especie humana permitiuse deixar de facelo logo de atopar profesións máis honestas que disparar frechas contra animais despistados. Pero os amigos están dispostos a facerlle un feo a Darwin. Cando falo con eles da súa actividade cinética compoñen un xesto esotérico. Confésanme que, na carreira, estoupa unha bolsiña de felicidade no cerebro. Imaxino as endorfinas voando coma o confeti do Gran Gatsby. Coñezo ben aos meus amigos; por iso, gardo máis fe a Norman Mailer, con quen soamente me... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 19:04 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : ,
dimanche 25 janvier 2015

O CEO DO SAVOY ESTRELADO DE OBUSES

    NO ANO 1983 o meu pai mandoume en misión diplomática á Universidade de Santiago. Como non tiña intención algunha de memorizar libros; unicamente de lelos, busquei un lugar equidistante de dúas facultades áulicas: Dereito e Farmacia. Xusto nese punto, atopei un fogar na cafetería do Sindicato Español Universitario (SEU). Todo era amplo nesa institución hostaleira: os horarios, os ventanais e a selección de prensa.     Cada mañá asitía á facultade co desencanto cansino co que Alvite comparecía na caixa... [Lire la suite]

samedi 24 janvier 2015

A CALIGRAFÍA PRECISA

Gustaríame ver os Cadernos Rubio de Feijoo. Imaxino uns álbums pulcros. O presidente nunca escribiu un reglón fóra da guía; agás a marcialada. A fotografía a bordo dunha fortuna allea responde a un deslumbramento, a unha visión estática do luxo por parte dun rapaz dos Peares, dun Balbino, dun ninguén como quen di. Foi un erro, un deslubramento. Feijoo non tardou en descubrir que as súas capacidades lle eran abondas para chegar ao centro da gravidade do poder. Dende aquela, son contadas as veces nas que non trazou os caracteres... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 12:13 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 23 janvier 2015

OS DIARIOS DO BALONCESTO

Eu lanzaba unha Spalding á canastra no campo de baloncesto que había a vinte metros da miña casa. As dimensións daquela cancha eran indeterminadas: cativeiras para un campo regulamentario, pero excexivas para un de minibasket. Era setembro e era sol aínda. Eu andaba suando uns 18 anos moi novos, soamente tiñan quince días. Lera que Petrovic adestraba dúas horas máis que os compañeiros e eu ía a ser Petrovic. Tiraba unha e outra vez á cesta, en series luteranas dende diferentes posicións. Daquela tiña un single de Jim... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:01 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , , ,
jeudi 22 janvier 2015

ACONTECIMENTO

OS RAPACES da Costa non entedíamos a ilusión de coñecer o mar, pero éramos capares de suspender a liga de fútbol dos barrios se adiviñabamos a promesa dunha folerpa detrás dun baixón de temperaturas. A miña nai decidía nos días fríos que toda precipitación era «auga neve». Podía botar toda a mañá repetindo «auga neve» en diferentes situacións. O meu pai, atento á ilusión que prendía en nós cada vez que uns centímetros cadrados de cor branca se conservaban no xardín, quitaba o 124 marrón do garaxe para subirnos ata Os Oscos. Quería... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 20:48 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : ,
mercredi 21 janvier 2015

A HONESTIDADE ASUSTA, IMAXINO

A miña exploración de Máscaras rotas para Sebastián Nell de Alberto Ramos continuó esta mañá lendo canda principio da madrugada. Sebastian Nell, o actor protagonista, reflexiona sobre un xornalista de Cultura que "era tan profesional que se negaba a manter amizades profundas coas persoas deste gremio (teatral) porque eramos a súa materia prima. (...) Infundía respecto. A honestidade asusta, imaxino. El era honesto en cada palabra que escribía e en cada pregunta que lanzaba. Por iso gozaba de poucos amigos en xeral e moitos... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:33 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , ,