mardi 20 janvier 2015

CORVOS DEBICAN SAL NA NEVE

A neve nada ten de especial. Nada ten de especial se viviches sempre no interior do país, pero o meu país era un país de costa e en Ribadeo nunca nevaba. O meu pai levounos un día no 124 marrón a coñecer a neve ata Os Oscos (non vou citar a García Márquez, tranquilos; paréceme infantil e ridículo). Ás veces nevaba en Ribadeo; cunha regularidade semellante á das chuvia no deserto. O meu pai andou traballando durante un ano no Sahara buscando gas para unha compañia británica e foi un ano tan seco que, irritado, tivo que... [Lire la suite]

dimanche 18 janvier 2015

FLORES DEMOCRISTIÁS NOS NOSOS PANTEÓNS

  UN TRACTOR rabuña unha espiral prehistórica en Campo Lameiro sen ser investigado, un electricista rouba o Códice Calixtino e facemos unha lectura de opera buffa de Rossini, Suso de Toro insiste en que non volve nin de coña,... a visión da cultura galega é un espanto.       Nesta época de fugacidade e traxedia wagneriana recuperamos valores firmes: Rosalía, Castelao, Blanco Amor e Perfecto Feijoo. A Deputación da Coruña vai financiar a renovación de contidos na casa museo de Rosalía, a nosa mater... [Lire la suite]
samedi 17 janvier 2015

A COLLEITA DE TRES MIL CLIMAS

A miña muller comprou unha caixa de mazás para Antón. A caixa é oblonga. Oblonga é unha palabra que soa africana e que se deixou o seu sabor xeométrico no devir da fala cotiá. A caixa, explico, é alongada como unha barra de xeo, pero estreita e baixa. Contén sete tipos de mazás: Royal Gala, Golden, Stayman, Granny, Red, Fuji e Braeburn. Michael Hamburguer, o poeta, coleccionaba especies de mazairas. A súa poesía é a "colleita de tres mil climas". Lumen recompilouna en La vida y el arte. O título mesmo describe a continuidade que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 16:43 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 16 janvier 2015

LER A ALVITE, COMER LARANXAS, LAVAR OS DENTES

Morreu Alvite. Era un deses galegos sornentos e de escrita aseada que tanto aprecian en Madrid. O galleguiño failles chiste lido e non escoitado. Acontece o contrario cos andaluces, dos que soamente se rin polo acento e polo humor gargantuesco; non cando escriben, que se lles pon cara de asistir en representación da casa ao enterro dun tenente de alcalde, como lle pasa a Muñoz Molina. Houbo unha década aí atrás en que ler a unha vez ao día Alvite era un hábito, coma comer tres laranxas diarias e lavar tres veces os dentes.... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:23 - Commentaires [2] - Permalien [#]
Tags : , , , ,
jeudi 15 janvier 2015

A FALSA (FALSA) BANDEIRA NO CHARLIE HEBDO

O paso dos días tras a masacre do Charlie Hebdo está volvendo os asuntos aos arquivadores asignados. Por unha banda, aparece un cómico líder de Al Qaeda para sermonearnos rodeado de símbolos de modernidade para que esquezamos o atávico dese discurso no que se permite metaforizar como Batalla Sagrada de París o asasinato sen piedade de doce persoas. Por outra, rexurde a esquerda das alucinacións que considera que o crime é unha operación de falsa bandeira da CIA. Perciben o servizo secreto de Estados Unidos coma un ente... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:22 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , , , , , , , , ,
mardi 13 janvier 2015

TODO O TEMPO

A primeira vez que me cadrou atravesar un control de estrada da Garda Civil canda a miña muller foi na Terra Chá, ese ambito no que Galicia semella unha Castela bonita, verde e amable de vida. Cando o rapaz de verde me devolveu o carnet de conducir reemprendín a marcha. A miña muller estranouse: "Por que tardou todo este tempo?" Non fora tanto tempo. "Cando me paran sempre tardan todo este tempo". Cando len na documentación que nacín en Bilbao e me apelido Jaureguizar chaman pola radio. Entendo que non se acordan nese xusto momento... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 22:40 - Commentaires [0] - Permalien [#]

lundi 12 janvier 2015

UNS ANEIS QUE SERVEN PARA FACER VUDÚ

MANUEL SICART leva un anel engarzado nun dedo. O motivo é unha caveira, lembro. Non sei se lembro correctamente, pero prefiro lembrar unha caveira coma aquela coa que dialogaba nun programa televisivo. Unha caveira é un indicador de estrada que dirixe á fin do tempo. Cando atope a Sicart en Lugo hei pedirlle que me amose o anel e preguntarlle se serve para «facer vudú» coma os que leva o escritor Hanif Kureishi.      Dende que Sicart me falou do seu anel quixo parecerme que pertencera a Jimi Hendrix. Convencime de... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:01 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , ,
samedi 10 janvier 2015

O PECHE DA MENTE GALEGA

A dereita francesa escoita argumentariamente a Eric Zemmour, o xornalista que traballa en Le Figaro. Zemmour, o galo entre galos, como adoita acontecer è fillo da chegada: è xudeo de orixe alxeriana e està casado cunha xudea de orixe marroquiana. Enche salas de conferencias e vende como para unha voda con O primeiro sexo, contra a femenizacion da sociedade, e agora con O suicidio frances, no que pon a feder o europeismo e o liberalismo. O republicanismo perde terreo contra a involucion en Francia e os islamistas das AK47... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 20:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags : , , , ,
vendredi 9 janvier 2015

AS NORMAS E OS ARGUMENTOS

Estou en Roma, uso un teclado italiano; de ai esta grafia que enfureceria ao alonso montero màis acalmado. Venho de pasar por diante da sede do xornal Il Messagero. Observo medidas de seguridade extraordinarias: dous coches da Policia ocupan media estrada impedindo o paso ante o edificio. As medidas de seguridade son italianas: ambos os coches patrulla estàn cruzados de xeito que os axentes poden conversar entre eles abrigados pola calefacciòn, sen ter que abandonarse ao fresco da rùa. Entendo que esa sobreprotecciòn responde à... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 21:45 - Commentaires [0] - Permalien [#]
Tags :
lundi 5 janvier 2015

BUSCAR O AMOR NA PARAFARMACIA

NAPOLEÓN ERA galego, ou cando menos naceu aleitado por un espírito galego. Max Gallo conta no voluminoso Napoleón (Planeta) a chegada de Buonaparte con dez anos á Escola Real Militar de Brienne. A cada infante asignábanlle unha parceliña de terra para que cultivase e coñecese a vida labrega, nese neorruralismo o que afectou á burguesía urbana de París tras facer a Revolución. Os compañeiros sementaron. Napoleón tamén, pero antes chantou paos arredor da súa chousa para protexela.      Espanta ler a Thomas Bernhard... [Lire la suite]