lundi 3 mars 2014

OS PARTIDOS MINGUANTES

Beiras prosigue o seu avance alucinado cara ao Alba de Groria. Enfebrecido por confirmar a súa trascendencia, todo o humano parece serlle alleo. Tras abandonar Esquerda Nacionalista aínda sendo proxecto haxiográfico, está a un paso de fagocitar saturnianamente o seu foro de culto, Anova. Os seus axudas de cámara non soportaron máis tanta ansiedade de culto. Supoño que son conscientes de que Anova converteu o partido ferrolán Esquerda Unida nun partido nacional, cando menos na representación no Hórreo en expectativa de novas... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 17:55 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 2 mars 2014

TODOS SOMOS ARTISTAS

AS DÚAS GRANDES ideas forza da modernidade son que os fubolistas teñen unha semana laboral dun único día e que a arte contemporánea é un timo. Non me sinto autorizado para opinar sobre fútbol, pero dáme a impresión de que, para correr quince quilómetros durante hora e media ao ritmo dos xogadores, hai que ter a capacidade aneróbica de Hermes, o mensaxeiro dos deuses.No asunto da arte concordo coa xeneralidade da cidadanía, se ben non podo evitar a sospeita de que a maioría se fía dunha impresión frívola fundamentada nunha soberana... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 26 février 2014

NADA BUSQUEI EN YOU TUBE

Seica Paco de Lucía estivo unha noite nun caserío que uns meus familiares teñen tras as lombas que arrodean Gernika, segundo baixan mansamente cara ao mar en Urdaibai. Dixéronme que era discreto, serio, tímido, amable. Chegou ao cerne do campo vasco convidado pola paixón inconfesada que arrastra os euskalduns cara ao flamenco. A pulsión polo contrario. Hoxe morreu e hoxe tampouco me motivou a súa música. Nada busquei en You Tube porque nada tiña que lamentar dende un punto de vista artístico. O pasamento de Paco de Lucía si que me... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mardi 25 février 2014

CABO DE HORNOS

Rajoy carece de idade, biografía e decisión para ser un heroe de Conrad. Con todo, esta mañá intentou excitar o imaxinario colectivo -el diría patriótico- consentíndose a si mesmo proclamar que "xa atravesamos o Cabo de Hornos". O Cabo de Hornos é un limes da épica que non debería nin ser mencionado por un señor que podería formar parte do mobiliario dun despacho Luís XVI porque o risco acuático máis exacerbado que puido ver na súa vida foron os peixes da súa peceira. Metido en épicas e imposturas patrióticas éralle ben máis acaído... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 17:18 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 24 février 2014

A PARTIR DE QUE CANTIDADE DE ARMAS SE CONSIDERA DESARME?

A ETA non lle pido coherencia. As consecuencias da súa falta de coherencia se contan en centos de asasinados. Aos representantes políticos non lles pido coherencia. Contradicirse sen que o pareza é unha lección fundamental na arte política. Si lles reclamo coherencia aos cidadáns. Eu entendin o vídeo do desarme de ETA coma unha indicación simbólica. Por iso non lle atopei sentido ás contas cuantitativas que se lle botaron. Tanto tiña que fose unha pistola ca cincocentas. A partir de que cantidade de armas se considera... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 10:30 - Commentaires [0] - Permalien [#]
dimanche 23 février 2014

FRANCIA CABE NUN PAR DE ZAPATOS

O MÉRCORES entrei nunha tenda de telefonía móbil por un deses problemas elementais que son incapaz de solucionar se a miña muller non está de humor. Dediante de min, a telefonista estaba atendendo a unha deseñadora de roupa. Sinto moito respecto polas persoas dotadas para combinar dúas prendas que non compraron xuntas. Esa reverencia acabou cando me decatei de que lle estaban configurando o correo electrónico. Iso igualounos. Pouco tardei en marchar repetindo as palabras de Portia en O mercader de Venecia, de Shakespeare: «Sempre... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 17:48 - Commentaires [0] - Permalien [#]

samedi 22 février 2014

A FRONTEIRA INSOSTIBLE

Un personaxe de Graham Greene, o novelista Q. C. Savory, que elude disimulosamente pronunciar os 'd' intervogálicos na tradución para o español. Non hai participio que indulte: condenao, dao, inspirao,... Faino por sentirse vulgar e, sabéndose por riba da xentalla, tratar de que o pobo se identifique con algún dos seus riscos, como a fala. Trátase de baixar un banzo, pero cun so pé, para volver logo ao banzo superior. Se Rajoy non estivese determinado por ese accesos de populismo, comezaría o proceso de desocupación das dúas prazas... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:41 - Commentaires [2] - Permalien [#]
jeudi 13 février 2014

SONO, MEXOS E LUXURIA

Unha mañá luminosa dos 90 saín da casa para conquistar Madrid. Houbo dúas editoriais valerosas dispostas a traducirme senllos libros no anos 90. Chamei a Aníbal Malvar co ánimo exacerbado co que Urbano Lugrís telefonou a Avilés de Taramancos para propoñerlle conquistar a primavera cun paseo a Santiago para tomar os viños. Ambos os dous estaban na Coruña. Na sobremesa, levoume ao despacho. Os editores concédenche a ilusión de negociar, cando che vale con que poñan cartos para abenzoarche un orixinal. Entre a lectura dunha... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 13:56 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 12 février 2014

TEN POSIBILIDADES

Este días cúmprense vinte anos da derradeira vez que me emborrachei. Resultou triste e lindante co dramático porque eu estaba só e non tiña intención algunha de deixarme dominar polo albariño. Unhas nécoras tiraron do viño con tanta forza que acabei co equilibrio disoluto cando me erguín para deitarme. Dende aquela, soamente bebo por motivos políticos: cando vou á casa do sogro. El é moi respectuoso co viño, polo que consome o mellor. Ao primeiro, el pensaba que eu era unha persoa sensata capaz de distinguir entre un mencía e un... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 22:50 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mardi 11 février 2014

CARTEIS MECÁNICOS, BERROS BALEIROS

Os rapaces que berraron hoxe a Garzón en Santiago erraron na protesta concebida no seu conxunto. O primeiro é que berrar para non deixar falar a alguén é unha mostra de inseguridade cara ao que o apupado nos intenta comunicar. No suposto de hoxe, por riba, o exmaxistrado estaba afónico. Os mozos confudiron, asemade, o contido que motivaba a súa protesta. Baltasar Garzón pretendía falar na súa calidade de político, dese gran político que arramblou coa lei de punto final que se asinou de xeito tácito na España da Transición, reabrindo... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 22:25 - Commentaires [0] - Permalien [#]