mardi 6 août 2013

ELIXE AS TÚAS ARMAS

O acceso á praia das Illas, en Ribadeo, efectúase atravesando aberturas en dous muros defensivos paralelos. Son serras de dous metros de altura e catro de ancho que se estenden lonxitudinalmente ata o o comezo dos acantilados. Os castrexos armaban os seus poboados dando as costas ao mar e cubríndose con escudos de terra, madeiras e pedras en formas curvas tendentes ao círculo. Cando paso entre eses portentosos valados recreo o medo que acompañaba continuamente a aquelas persoas; sempre en axeixo, continuamente armadas. Unha das... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:57 - Commentaires [0] - Permalien [#]

lundi 5 août 2013

A ESCUMA DOS DÍAS

Clay Felker, centauro do deserto xornalistico, deu a mellor definición do oficio: "Escribir é coma actuar, soamente que, cando escribes, representas todos os papeis". Cando veñen rapaces novos pola redacción sempre lles reño por gravaren e transcribiren as entrevistas. Se gravas unha conversa, empezarás a relaxarte e perderás o fondo argumental. Se transcribes unha entrevista para peneirala perderás a tarde enteira anotando as ducias frases feitas entre as que figuran as vinte que precisas. Para facer unha entrevista vaiche... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:50 - Commentaires [0] - Permalien [#]
dimanche 4 août 2013

PERDIDO ENTRE O TEU DEUS E OS TEUS PAIS

Norman Mailer sitúa a presidencia dun goberno "nalgún lugar perdido entre o teu deus e os teus pais". O escritor debeu ocuparse de Richard Nixon, pero institiva e velozmente, virou o interese cara á súa muller, Pat Nixon. Mailer sabía onde enfocar e dedicoulle unha reportaxe orientada a narrar a campaña electoral do seu home. Nixon -concordo, Rubalcaba- era eslamiado coma Rajoy, pero a súa Elvira Fernández se entregaba máis ca a sorrir nugallosamente nunha reportaxe de praia en El Semanal Dominical. Pat detentaba o encanto do... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 09:23 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 3 août 2013

NACHO É GUAPO DE SEMPRE

Eu camiñaba sobre a area das Illas cando vin achergarse un home lanzal facendo esas parvadas que facemos sen arroibarnos a partires dos 45: erguía unha perna recta para tocala coa punta dos dedos da man contraria e repetía o movemento coa perna esquerda. Pensei nun bailarín de ballet que non acabara de triunfar ata o nivel profesional preciso para que El País o vestise de traxe de baño para a súa depauperada revista dominical. Danzaba a xeito ximnástico, como fan os vascos. Arrastraba un trío anódino: unha muller de físico anódino e... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:29 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 2 août 2013

AS COUSAS QUE FALAMOS COS AMIGOS

  As tres horas das que dispuña para volver ao xornal ao mediodía estaban medidas ao minuto: comprar un boliño de pan, cociñar arroz con xato, xantar lendo o periódico, botar unha soneca e, se cadraba, avanzar na lectura de Pietr El Letón (Acantilado) de George Simenon. Ao cabo, soamente tiven tempo á segunda (mentres, folleei o xornal) e á terceira. No canto de dirixirme ao meu Gadis, o de Ramón Ferreiro, avancei un cento de metros máis empuxado polo inadiable devezo de coller na Biblioteca Nodal Verdes colinas de África... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:53 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 1 août 2013

GOOD SAVE URDANGARÍN

Un camareiro veterano de hotel de Praga exhibe diante dun aprendiz unha asombrosa capacidade para adiviñar a prodecencia e oficio dos clientes e, como consecuencia, a selección que van facer na carta do restaurante. A explicación que lle adxunta a esa destreza é: "Eu servín ao Rei de Inglaterra" (Acontece na novela titulada con esa frase de Bohumil Hrabal publicada en Rinoceronte). A monarquía existe pola destreza de presentarse por riba dos cidadáns como unha elite agrazada con máis virtudes éticas sociais. Durante tres décadas,... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 10:21 - Commentaires [0] - Permalien [#]

mercredi 31 juillet 2013

CENTOLAS FERVENDO NO RUEDO

    A derradeira crueldad avalada por un profesional a respecto dos padecemento dos touros de lidia é que, na parte na que lles furan cos pinchos e as espadas, apenas teñen terminacións nerviosas. Este argumento supón un avance a respecto da anterior que consistía en razoar pola vía negativa e paralela de comparar as corridas coa cocción das centolas estando aínda vivas. Como se o padecemento das reses puidese aliviarse proxectándolles imaxes de nécoras a lume vivo. O problema fulcral continúa fixado no fondo.... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 18:41 - Commentaires [1] - Permalien [#]
mardi 30 juillet 2013

SOMOS SERES HISTÓRICOS

  Xabier Cordal deixou unha desas pingas reflexivas coas que me abraia. Anxo Quintela recuperaba unha entrevista que lle fixera o ano pasado para Diario Cultural. "Somos seres históricos", apuntou Cordal nun intre que pasou coma un peón na Rúa da Raíña nutrida de xente co sol brillando sobre o mediodía. Somos seres históricos. Daquela, a Radio Galega quedou axordecida polo balbordo mecánico do lavaixelas que viña de programar eu na cociña de Ribadeo. Ignoro se se explicou mellor ou se Anxo llo requeriu porque a función da... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:08 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 29 juillet 2013

UN PISTOLEIRO SERBIO

O reloxo é este mesmo Omega suízo que levo posto. O meu pai adoitaba levalo coa esfera cara ao interior do pulso, coma tres personaxes de O sentido dun final (Rinoceronte) de Julian Barnes, que se identifican dese xeito. O amigo do meu irmán Mikel Miguel Rubiños tatuouse tres nomes nas caras internas dos brazos: “As tatuaxes son para min, para velas eu”. O meu pai reservaba o seu tempo de ocio para si e coidou de gozalo en innumerables ocupacións. A infelicidade nace da incapacidade de gobernar o propio tempo. Erri di Luca escribiu... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:24 - Commentaires [0] - Permalien [#]
dimanche 28 juillet 2013

ENLEADO NA MEDA

Ao cabo deixeime enlear por Vicentín de Cubelas para facer unha meda na festa da malla das Anzas, en Ribadeo. Xoguei centos de veces nas medas que amoreaba a familia de Primitiva no Prado dos Grilos, enfronte da casa; choutara e me deitara nas pallas asentadas, pero nunca axudara a asentalas. As formas arquitectónicas máis complexas ás que dera xeito foi a cabanas no meu barrio, O Xardín, de Ribadeo, e a castelos de area na Rapadoira de Foz. Logo de animarme a colaborar na meda das Anzas, Vicentín resumiume a filosofía construtiva da... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 16:01 - Commentaires [0] - Permalien [#]