lundi 9 septembre 2013

O HOME QUE TENDE A CAIXA DE ZAPATOS

Todo o que me informou o amigo do amigo que me acollía na casa de Duque de Sevilla esquina Príncipe de Vergara, en Madrid, era que íamos a un gratis. Un gratis era unha festa doméstica exenta de bote común, o evento máis cobizado cando tes vinte anos e irresponsabilidade abonda como para que o teu pai siga dándoche paga. Un amigo do amigo do amigo permitiu a medio cento de persoas asolagar un chalet precioso, en branco e cristal, moi A-Cero. No medio da festa, antes de que dous amigos de amigo se espisen ao ritmo voluptuoso de You... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 22:49 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 8 septembre 2013

O CADDIE DO XENERALÍSIMO

Todas as semanas empezo un par de libros con preguiza. Ás veces me sorprenden positivamente, como logrou Días que non foron, de Luís Rei Núñez, e ás veces confirman o meu desdén cara a eles, como me acaba de acontecer ou con Tiempo de libertad de Michael Foucault. Sorpréndeme que un pensador que fixo unha reflexión sobre o poder en xeral e sobre os pequenos poderes concretos que limitan a nosa liberadade logra camuflalo no medio dunha fraga vizosa de oracións subornidadas. A Rei Núñez xa lle lera Expediente Artieda, unha desas... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:01 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 7 septembre 2013

COMO NON SER MANUEL JABOIS

Pensei que o superara, pero enganeime. Libros del KO envioume Maneras de ser periodista, de Julio Camba, un libro que teño ánimo de ler -en canto escriba isto- e de comentar a semana que vén en El Progreso. Dende que me chegou, ándame voando sobre a cabeza como escribir sobre Camba despois de Manuel Jabois, que soa dramático como aquilo que preguntaba Primo Levi sobre os campos de concentración aínda que non sexa. Jabois presentouse no panorama columnístico galego hai un cuarteto de anos como che irrompían os curmáns guapos e... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:07 - Commentaires [2] - Permalien [#]
vendredi 6 septembre 2013

AS VOCES DEPORTIVAS

  Non coñezo as caras dos xornalistas deportivos. As voces, si. Soan pola radio na sobremesa dourada dos domingos. Teño un aparello que me regalou José Manuel Lara por irlle a un acto literario de Planeta. Lara nin o sabe nin lle inquieta nas sobremesas nas que chasquea a lingua desesperado pola lentitude do servizo doméstico. Grazas ao editor quito brillo á vitrocerámica sen que me angustie a soedade do porteiro ante o penalti. Castaño, Ponseti ou Xoán Galán comentan para min eses partidos que non  seguiría se o meu... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 03:48 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 5 septembre 2013

EXTINCIÓN 2046

  Ás veces imaxínome no 2046. A cifra é aleatoria. Supoño que se me ocorre pola película de Wong Kar Wai. Hai un señor co que me cruzo moitas veces na redonda do meu traballo. Representa máis de sesenta anos, o seu corpo é esvelto e forte, pero a cara non lle casa ben. Semella que tivese sufrido un ataque de pitbulls feroces, se sometera a un implante e que, por erro, lle colocaran unha faciana destinada a outro paciente. A súa cara está inchada, caenlle as fazulas coma plastilina para facer un sambernardo. Disimula todo ese... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 13:04 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 4 septembre 2013

NOVENTAYOCHISMO

Os bares de Ribadeo miran de esguello a Estibaliz Veiga. Non se trata de xenreira contra a actriz nin moito menos contra a persoa. Ela nada debe alegar nin desculpar. Por outra banda, sería inútil. Eu teño visto a Estibaliz celebrando o café do Cantón de Nemesio, que é un dos dous ou tres lugares máis ribadenses que hai nos cinco continentes. Dende logo, durante dez meses ao ano é un ámbito cernudamente ribadense. No verán algúns veciños béirano -coa discrección precisa para non amolar a Nemesio- porque adoitamos frecuentalo os que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:10 - Commentaires [0] - Permalien [#]

mardi 3 septembre 2013

SEGUIR DISFRUTANDO

Unha señora convidoume a "seguir disfrutando" mirando touros. Eu contesteille que prefería dar un delicioso paseo sen rumbo. A ela non lle incomodou o meu desdén porque falaba por unha televisión. Pública. Aínda sabéndome ignorado, agardei ao cabo do programa por se me invitaba a "seguir disfrutando" (aínda que non estaba gozando co seu espacio sobre amoríos de ricos) coa transmisión do lanzamento dunha cabra dende un esvelto campanario da España interior, con detalles en cámara lenta, ou mesmo ao directo dunha rifa de galos, que me... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 23:26 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 2 septembre 2013

A GABARDINA DE H. G. WELLS

  Os remanentes para viaxar foron desaparecendo coa desfeita económica, pero hai tres anos convidáronme a gozar dunha semana en Bloomsbury Way, nun apartamento entre o Museo Británico e o Museo da RAF, un lugar intensamente londinense. Logo de chegar, desaparecín da familia grupal impelido pola mítica do Grupo de Bloomsbury. Christopher Hitchens describe esa mesma emoción vertixinosa cando acudiu ao barrio para empezar a asinar crítica literaria no New Statesman. O xornalista conta en Hitch-22 (Debate) a expectativa... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:28 - Commentaires [0] - Permalien [#]
dimanche 1 septembre 2013

A PROCLAMA DE SOUTOMAIOR

A proclama de Soutomaior mudou o meu ánimo consumista. Foi escoitar a Rajoy erguendo o queixo e sentir a Henrique V arengando ás tropas: "Nós poucos, nós poucos felices, unha banda de irmáns!..." Os compradores actuamos segundo as cifras macroeconómicas. Se son descendentes, comemos pan duro; se son positivas, lanzámonos a que medre o IVE. Logo de que Rajoy encendese a miña alma co seu discurso flamíxero e inconsistente -"prometo que anunciaré"-, corrín mercar cinco libros de Maigret que nos editara Luis Caralt en peto. George... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 13:22 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 31 août 2013

O XERSEI GRANATE DE BENXAMÍN

As cidades pequenas son torpes para as relacións persoais. Nunha urbe extensa podes ter por certo que non vas atopar un coñecido máis ca casualmente. Nas vilas sabes de que vas manter un contacto mesmo cos máis estomagantes veciños. O censo lucense de cen mil habitantes provoca esa incomodidade de sermos incapaces de atopar con máis frecuencia a quen nos resulta agradable e con menos os que se nos fan indiferentes ou rexeitables. Con Benxamín Casal acontecíame que todas as ocasións de darnos fala eran escasas. Cada vez que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:05 - Commentaires [0] - Permalien [#]