lundi 18 février 2013

UNHA BOCALADA DE LUME

  Manuel Jabois citaba aí atrás a Lemmy Kilmister, líder de Mötorhead, cando cantaba aquilo de «foi unha época estupenda o verán de 1971. Non o lembro, pero nunca o esquecerei». Ese verán que non daba continuidade ao outono foi París para os norteamericanos que se pasearon polas ruínas celebrantes da primeira Guerra Mundial. Hemingway vagaba pola capital parisina coma por un afterhours no que a continua sorpresa axudaba a esquecer unha fame que amezaba coa permanencia. Lumen vén de recuperar o seu París era unha fiesta, que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 12:58 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 17 février 2013

UÑA DE MAMUT PARA CEAR

  AS MIÑAS FONTES favoritas son a que ocupa a praza do Campo, en Lugo, e as fontes de mexillóns. Aínda a pasada fin de semana apareceu un quilo de mexillóns grandes e negros coma as unllas dos mamuts para unha cea. Acabaron nunha fonte de Sargadelos que ten varios anos máis ca min. Quítoa do fondo do armario cando percibo que o xantar require solemnidade. Esa fonte lávase coa frecuencia e a dedicación de estropallo requerida, pero transfírelle unha capacidade abraiante para potenciar os sabores e os aromas. para seguir lendo ... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 16 février 2013

AS POMBAS FERIDAS DA XÉNESE

Eduard Limónov é un revolucionario de xenética estrana. Non é un burgués contrariado, como Fidel Castro ou o Ché Guevara. Ambos os dous aproveitaron os recursos económicos e formativos da súa condición burguesa para emprendela a balazos contra ela. Limónov sae dos suburbios dunha cidade industrial ucraniana para acabar, con 50 anos disparando a favor do serbobosnio Radovan Karadzic e, con 70, pagando con cárcere a insensatez de tratar de apartar ao neocomunista Vladimir Putin. Enmanuel Carrére vén de consagrarlle unha crónica... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 03:52 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 15 février 2013

A BANDEIRA QUE MEDRA NO XARDÍN

  Schopenhauer comparaba a vida cun tapiz. Ata a metade da vida soamente mirarmos a parte de diante, despois soamente damos visto a parte de atrás. Vivimos un tempo parlamentario de tensión continua entre as formas e os contidos. O tapiz do pasado martes n'O Hórreo semellaba aínda máis un decorado de Pratos combinados. O parlamentario de Age David Fernández Calviño exerceu do zoupón Miro Pereira na lectura dunha astracanada. A democracia popular semella ser a divisa do seu grupo parlamentario. Popular no senso de que colleron... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:00 - Commentaires [1] - Permalien [#]
jeudi 14 février 2013

"PROPOÑO UN XORNALISTA, XOSÉ MANUEL PEREIRO, PARA A RAG"

  Lourdes Varela entrevistoume para o suplemento Culturas do Faro de Vigo co gallo da saída de Amor de Serea. Un misterio para Tintimán en Vigo.  Van dous excersos do que dixen, recollidos polo blog de Xerais:  [A entrada de Fina Casalderrey na RAG] "paréceme unha decisión pioneira e valente da Real Academia, non ten parangón noutras entidades semellantes. Eu son un dos que defendían un maior número de escritores de LIX e de mulleres na Rúa das Tabernas. Desta volta, Fina Casalderrey, muller e autora de LIX,... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:32 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 13 février 2013

AS NOSAS LETRAS VIVEN NUNHA XERONTOCRACIA FILOLÓXIA E ATLÁNTICA

  As nosas letras son anómalas. Vivimos nunha xerontocracia filolóxica e atlántica. Non hai país no mundo no que a poesía sexa o xénero raíña. Normalmente, as culturas desenvolvidas (a alemá, a francesa…) son guiadas por pensadores que dan visións xerais e marcan a ruta colectiva. Mesmo culturas individualistas, como a anglosaxoa, están dominadas polos novelistas, porque eles fan unha interpretación de cada vida en singular que axuda aos receptores a sacudirse a perplexidade existencial. Neste país, non; neste país o... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 12:24 - Commentaires [1] - Permalien [#]

mardi 12 février 2013

UNHA MOEDA DEITADA NA RÚA

  Outro adolescente e máis eu baixabamos pola rúa da Trinidade, en Ribadeo. Esa vía abre o casco vello da vila ao Mar Grande, o Atlántico, refrendando a súa vocación. Atopamos unha moeda. Esquecida e sucia. O anverso da circunferencia estaba ocupado por unha ampla estrela de Davide. O meu amigo, Jose -co acento expatriado á primeira sílaba-, consultou a un experto que resolveu que era unha moeda xudea acuñada en Marrocos no século XV, un valor para non perder nunha rúa calquera de Galicia. Ese extravío e a consecuente... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 11 février 2013

O BRÓCOLI NON SEMPRE É BENVIDO

  O brecol frecuenta moito a miña casa ultimamente. Iso non quere dicir que sexa benvido. Vén sendo coma Iñaki Urdangarin nos actos oficiais. El acude, pero a familia ignórao. Ao brecol padece a indiferencia dos meus fillos, que miran a cunca negra na que o servimos con ánimo de convertir a opacidade en transparencia. Eu fago por chamarlles a atención con comparacións ridiculamente pretenciosas, coma que é cuspidiño ás algas fuorescentes que asombran a California, ou outras máis achegadas, que teñen a cor dos rotuladores cos... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 18:20 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 8 février 2013

OITO DÍAS DE CLIMA NA MIÑA VIDA

OS DOMINGOS son solleiros. Eu seino dende neno por unha constatación experencial. Cada mañá dominical acudía na igrexa do Campo de Ribadeo e a praca dedicada a José Antonio e outros mártires  por España brillaba coma recén puída. Como non atopaba unha explicación física para que o sol reinase na mañá de cada sete días con exactitude, optei pola metafísica: era vontade de Deus que acontecese. Co paso dos anos medroume a carga de escepticismo. Alessandro Baricco inventa en Mr. Gwyn (Galaxia) un libro escrito por unha Klarisa... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 7 février 2013

QUE FOI DO NOSO?

  A Muralla de Lugo era un tesouro que ficaba tras uns barrio do XVIII e algúns engadidos posteriores en 1972. Daquela emprendeuse a Operación Limpeza, deitándoos. Así puido lucir. A monarquía española non luce, pero non soamente é culpa dos engadidos, que tamén. Hai uns meses centraron na princesa Letizia, aspirante á Coroa por vía morganática que termase do conxunto. Ela superara a súa propia limpeza curricular. Letizia Ortiz procede do Telediario e a xente acredita no que lle aseveran as graves cabezas parlantes dos... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]