samedi 26 mai 2012

"AITA, ME CAMBIO DE EQUIPO"

Eu son do Athletic de Bilbao por ósmose. Nunca titubeei niso. Os meus avós por ambas as partes seguían a ese equipo. Os meus pais, tíos, curmáns e máis os meus irmáns profesaban a mesma certeza. Afortunadamente non somos existencialistas como os do Atlético de Madrid, polo que nunca faremos un anuncio cun fillo que cuestiona asuntos que se dan por certidumes. Os bilbaínos somos do Athletic per se, aínda que logo lle poidamos engadir fachenda ridícula e autoparodia escarnizante. O fútbol non me atrae nin un terzo do que lle apaixoaba... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:36 - Commentaires [2] - Permalien [#]

vendredi 25 mai 2012

UN ZAPATO DA TALLA 40, UN COCHE DE SEGUNDA MAN

PEDRO COMPROU un Renault Clío de segunda man. Aínda comezando maio subiu ata o cumio dos 80 anos. Dende que mercou o coche, érguese polas mañás, prepara un café e senta na entrada da casa. Enfronte está o alpendre no que garda o automóbil. Sonia anda apurando a trintena. A primeiros de mes, segundo cobra, merca uns zapatos da talla 40. Volve a casa para pasealos diante dun espello de corpo enteiro que ten no dormitorio. Carlos é xuíz que traballa arreo: media semana en Madrid e a outra en Puerto Banús. Rodrigo estaba empregado nun... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:11 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 24 mai 2012

UNHA BIBLIA SOBRE A QUE SENTAR NA ESTRADA

O que si fixen moito é ler a Biblia. De atrás para adiante nun par de voltas, pero por fascículos e deténdome nas esceas máis espectaculares moitas máis. Daquela, de neno, estaba convencido de que as Sagradas Escrituras eran coma os puntos de Spar que pegaba a miña nai no álbum para que cambialos por unha cafeteira italiana ou unha batidora. A máis lecturas, máis posibilidades de salvación. Arder no Inferno era unha desgraza que Hollywood me presentaba coma terrible coas súas películas sobre a Inquisición española. Sor Rosario, unha... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:25 - Commentaires [2] - Permalien [#]
mercredi 23 mai 2012

SE O QUE VAS ASUBIAR NON É MÁIS BELO CO SILENCIO

Se o que vas asubiar non é mais belo co silencio, asubía. Asubía porque os gobernantes deben saber todo o que che desagrada. Pode que non che guste esa marcha militar tan estrondosa que lle impuxeron coma himno ao Reino de España nin esa coroa que deberían trasladar a un museo de Historia por ser un luxo suntuario en época de aforro selvaxe. Nada hai máis democrático que poder expresarse con liberdade, con asubíos mesmo. Sen ir alén. Se non fose porque Esperanza Aguirre disparou ao aire co futbol do venres por 2.000 millóns de... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:24 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mardi 22 mai 2012

QUE VOLVA A PESETA, PERO COA CARA DE FRANCO

A peseta era biográfica. Contábanos a historia de Cerillita, un miñaxoia de malcomer alentado a base de Pelargón que deu reinado nun estenso territorio entre o sur de Francia e o norte de África. Houbo unha evolución no seu perfil nas rubias, dende cabezolo próspero dos 50 á efixie de xogar ao dominó con parkinson nos 70. Os euros non cambian, non contan nada. A cara de El Rei parece inmune ás rabuñaduras do tempo, afronta hierático as axitadas treboadas da opinión popular. O dramatismo que transmitía a peseta de cando gobernaba... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 21 mai 2012

TRES AMANTES DE SEPARACIÓN

TRUMAN CAPOTE inventou a teoría dos Seis Graos de Separación, iso de que Jennifer López e máis eu podemos relacionarnos a través dun máximo de seis amizades, mesmo sen que interveña Marc Anthony. Capote chamábaa O Treñeciño do Amor Internacional. O escritor enviaba cartas a un número amplo dos seus amigos para que fosen dando nomes de amantes que tiveran en común. Fachendeaba, logo, de que situara ao cantante de jazz Cab Calloway e a Adolf Hitler con só tres relacións entre eles. Eu xoguei a Tres Amantes de Separación requerindo... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:31 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 20 mai 2012

A NOITE DOS COITELOS AFIADOS

Un amigo meu fai por comer uns anacos de pan ou algo gastromicamente igual de inane antes de xantar. Se cadra, cando o ves devorando miga antes dunha proposta marabillosa para o padal, sorpéndeste. El logo explica que, se come con fame, non goza. O argumento queda pechado a que llo rebatas cando che razoa que as gañas provocan o acto físico de saciar, que se acomete con présas e mesmo certa violencia xestual. Por riba dese nivel, sitúa a gula coma unha sensación elevada e sabia de quen come polo pracer de saborear os pratos. A... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:09 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 19 mai 2012

O MOMENTO INESPERADO

Un redactor vellote, deses que aínda calzaban zapatillas pola redacción e nunca sabían a mesa na que pousaran a cabicha, sinaloume a parte boa do meu contrato profesional: empezarás a traballar a mediodía e a túa primeira obriga será ler o periódico. Era 1993, a xente aínda tiña que ir ao quiosco e pagar 100 pesetas ou agardar quenda no café para poder lelo. Dende logo, ninguén entraba a traballar co sol chantado en vertical. Como vou tarde para o xornal e o sistema educativo abeira aos meus cativos dende as nove da mañanciña e ás... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:37 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 18 mai 2012

O DÍA NO QUE MORRERON OS ANOS 80

CRUCEIME o domingo con Mark Knopfler, o sultán do swing. Estaba tocando a guitarra na rúa do Doutor Fleming, en Lugo. Esa vía é bastante hixiénica polo da penicilina, pero o músico escocés debe de ser peculiar e arrimárase a un contedor de lixo inorgánico. Confeso que non comentei a noticia no meu xornal. Agardo que non se informen. Calei porque xa estivera a piques de cambiar dúas páxinas preparadiñas para voaren vía satélite ata a planta de impresión, na madrugada dos arrabaldos da cidade. A conta oficial de Umberto Eco anunciara... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 17 mai 2012

OURENSE ASCENDE AOS BALTARES

O meu tío Santi gardaba tres boinas vermellas de feituras infantís, sempre pranchadiñas pola súa irmá Feli, na parte baixa dun armario marrón con espellos nas portas e inmenso coma Mazinger Zeta. Cada unha para cada tres sobriños seus, machos; machiños, máis ben. Ás veces pechaba a porta e probaba a miña para cruzar o río Kwai ou sentirme un dos tres lanceiros bengalíes. O meu tío mimábaas por se algún dia cadraba ir a Montejurra, a Graceland dos carlistas. Convidoume cando eu sumaba dez anos, cando os desnudos e os mortos. A... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:08 - Commentaires [0] - Permalien [#]