lundi 5 mars 2012

UNHA VODA BISIESTA

OS MEUS sogros cumpriron o décimo aniversario de casados o pasado 29 de febreiro, malia que celebraron a voda hai corenta anos. Disque todo banquete nupcial ten os seus langostinos e o seu dúo de organista e cantante, polo que eles deberon buscar que o seu día especial fose intensamente especial. Cando menos é especial cada ano bisiesto. Na miña voda convidamos a once persoas para sumar trece, pero foi esperable porque se cantaron varios volumes de folklore cantábrico e cortamos a tarta a dúas mans xunguidas nun único coitelo. Tras as... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:32 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 4 mars 2012

UNHA COCIÑA CON AURA DIVINA

OS PAIS TEMOS un repertorio de chistes recurrentes. A única graza que se lles pode atopar é a da reiteración tanto dos momentos e lugares nos que se formulan como de que sempre sexan os fillos dun os escoitantes. O meu pai manexábase cun índice de catro ou cinco xogos de palabras que recuperaba un par de veces ao ano. Eu adoito repetir os seus como un xeito de lembralo e mesmo sumei algún da miña colleita. Cada vez que un dos meus fillos pide como sobremesa touciño de ceo, comento que foi preparado por un cociñeiro divino. Non... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 3 mars 2012

O AFTERSHAVE DE PACHI VÁZQUEZ

  Algúns estómagos teñen unhas elasticidade especial. Grazas a esa cualidade, resisten mellor as contracións. Onte vin aparecer a Pachi Vázquez nun acto en Lugo. Unha nube de xornalistas voou onda el para preguntarlle por Elena Espinosa. Escoitar aos políticos co micrófono aberto é aburrido, case que podes escribirlles o discurso porque vas ser máis orixinal ca moitos xefes de prensa. Por iso non atendín ao que falaba: algo sobre "ilusionado", algo sobre "compañeiros e compañeiros poden presentarse". Dei por suposto que falaba... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 02:05 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 2 mars 2012

PACHI VÁZQUEZ: TI TAMÉN, BLANCO?

A sede central do PSdeG está na rúa Salmón de Lugo, un lugar para remontar o río. Ese vial é ancho e curto, está abeirado por casas vellas e baixas, erguidas en mala arquitectura, e outras recentes, lanzais e poderosas. Un pouco como o partido mesmo. Os socialistas teñen o local nun entrechán nos edificios novos onde José Blanco exerce a real politik. A decisión, xa falaba diso cando escribía antonte para onte, é que a lista oficial que encabeza Pachi Vázquez mude a lista oficiosa, quedando a oficialidade para Elena Espinosa. O que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:43 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 1 mars 2012

A EMPATÍA MIDE UN PALMO

O principio do relato semella un chiste deses que se contan na última volta do camiño dunha noite de troula. Logo vira en redondo. A chanza vai da puta alta e a puta baixa. A categoría moral do asunto é que foi real. Hai uns anos asistín no cemiterio lucense de San Froilán ao enterro de dúas prostitutas suramericanas que morreran intoxicadas pola combustión errada dunha caldeira. Unha morte doce que lle chaman, como se houbese morte de sabores. Os asistentes ao sepelio apenaban da muller alta porque "tiña boa planta e gañaba moitos... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 29 février 2012

JOSÉ BLANCO CONVIRTE OS CRÍTICOS DO PSdeG EN OFICIAIS E VICEVERSA

Cada oposición ten o goberno que se merece. A nosa merece este goberno que vai camiño de superar a limpeza da folla de servizos de Fernández Albor. Polo de agora, naufragados os bancos, iletrados os barcos, coa industria facendo augas e a cultura coas máquinas a ralentí, semella que chegaremos a outubro sen moito que contar nos mitins. Tanto por falta de logros como por falta de alternativa á que criticar. O Bloque ben sabemos que se vai esfarelando sen que o soberbio absurdo de reclamar actas, a prudencia erma de Nogueira e a falta... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:52 - Commentaires [0] - Permalien [#]

mardi 28 février 2012

CAMILO NOGUEIRA É UNHA BRÚXULA

CAMILO NOGUEIRA foi concebido coma unha brúxula. Interiorizou os puntos cardinais coma un precepto relixioso. Daría un bo porteiro porque as súas extremidades son longas e sabe situarse. Cando fala contigo, está observando ao redor, calculando distancias e resistencia de materiais. Nácelle. Tendeu a man a Fraga nun xesto calibrado que os seus percibiron como a Operación Ogro. Homolagaba e homologábase. Agora, o instinto indícalle cara ao Bloque. Non fagas mudanza en tempos de axitación, aconsellaba Ignacio de Loiola. Camilo non... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [4] - Permalien [#]
lundi 27 février 2012

UN PAÍS PRÓSPERO EN CAMAREIROS E ALBANEIS

A MIÑA NAI e máis eu temos unha conversa recurrente nos seus aniversarios. Ela teima en que, cada ano que cumpre, ten un menos que o anterior. Houbo un ano en que fomos da mesma quinta. Agora xa me confundo na resta, pero sospeito que a muller que me concebiu é máis nova ca min. Cando empezou a contarme esa desorde natural, ela non coñecía O curioso caso de Benjamin Button, o conto de Scott Fitzgerald no que un vello vive a súa existencia do revés: rexuvenecendo canda o fluír da vida. A mercaduría de Fitzgerald era esa: unha... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
dimanche 26 février 2012

A HEROÍNA DO CAMEMBERT

O DÍA ANTERIOR a que Carla Bruni fose investida primeira dama de Francia como acompañante do seu home no nomeamento de presidente en maio de 2007, Sarkozy recibiu dúas desacougantes saúdas. A primeira era unha desas cibermensaxes que deben de estar gravadas de serie na que unha deses innumerables e incontrastables brigadas de apoio a Al Qaeda en Europa o ameazaba por «sionista». Nada sorprendente. O vencedor das eleccións tomou máis en serio a segunda advertencia: sete encarapuchados con erres moi marcadas no sotaque filmaran un... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:14 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 25 février 2012

XOSÉ RAMÓN GAYOSO TEN CARA DE EXPRESIDENTE

Xosé Ramón Gayoso sufre o mesmo andacio ca Beiras: púxoselle cara de expresidente sen telo sido. Eses riscos solemnes, tan cargados de aura patrimonial como exentos da oxidación celular, son o único signo de estabilidade emocional ao que pode aferrarse o país por moito que Feijoo albisque loairas no horizonte. Luar é o noso No-Do, o espazo de encontro coas seguridades que nos restan vivas no fondo do corazón para poder manternos firmes sobre ese convencemento enganoso de que o temporal acaba pasando. E pasará, pero desconfiemos de... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:03 - Commentaires [0] - Permalien [#]