A FLOR DE SCHMITT

O señor Ibrahim e as flores do Corán é un libro bonito. Eu chamo libros bonitos a eses que son falan sobre feitos extraordinarios dun xeito sinxelo e me provocan emocións, me divirten a cachos e me causan tristura a bocados. Eric-Emmanuel Smichtt manexa ben eses mecanismos que poñen en marcha a reloxería do corazón. A única pega que lle presento é que me gustaría que tivese escrito trinta folios máis para afondar nas relacións do rapaz co seu pai. Polo demáis, é unha lectura fascinante. Se xa se lle ve dende o primeiro: "Aos once anos, rompín o meu porquiño e fun visitar as putas". Empezando así, non se pode seguir mal.

Comments

[jaureguizar]

¡Hui! Non me fiaría eu moito de Papá Noel, un tipo que cambiou de traxe por esixencia da Coca Cola para facelo protagonista dun anuncio. O libro de Schmitt é moi emocionante e orixinal. O de Vian téñoo eu na columna de libros que está escarallando a miña mesa de noite (hai tamén volumes de fotografía e pintura que pesan a diós) e espero rescatalo de aí antes de que a miña muller decida reciclalo todo por xunto.

[Nacho]

Ten moi boa pinta. Cando Faktoria K presentou en Santiago este libro e Cuspirei sobre as vosas tumbas estiven dubidando sobre cal levarme e gañou o de Boris Vian (enorme, por certo). O señor Ibrahim quedará como petición a Papa Noel (se non rompe o seu porquiño, claro)