OS LIBROS GALEGOS NON SON GALEGOS?

As entidades financieiras galegas nos piden os nosos aforros porque son galegas, os medios de comunicación galegos nos piden que lles servamos de audiencia porque son galegos, as librarías do país nos piden que merquemos nelas porque son galegas. Eu teño os meus cartos entidades financeiras galegas, eu consumo información de medios galegos, eu merco nas librarías galegas e non por internet como podería. Logo miro que as entidades financieiras e algúns medios de comunicación convidan (e pagan) para dar conferencias a escritores españois de terceira rexional, logo miro que moitos medios de comunicación enchen páxinas con entrevistas e críticas eloxiosas a calquera primerizo editado a catrocentos quilómetros do país e tratan o libro galego coma recursos (eses anuncios de oenegués que enchen baleiros ou silencios), logo miro que moitas librarías non teñen un só libro galego no escaparate. Pregúntome se entidades, medios e libraría son galegos, e o que non é galego é o libro galego.

Comments

[maghoi]

Seguimos entrando ao capote e pensando que o toureiro e máis nós estamos en igualdade de condicións.
É moi interesante o diálogo de Manolo e Lucas, pero, Manolo, meu, hai cousas xa superadas, coido eu. Cada quen que se chame e faga a literatura que lle cúmpra, pero que non amole. Eu, persoalmente, estou canso de ver e escoitar a persoas que defenden "esta enorme riqueza" das linguas e da pluralidade pero despois ("non é o mesmo predicar que dar trigo") no falan, compran, lingua ou literatura galega. Efectivamente, como en calquera outro produto, o que interesa por riba de todo é a calidade; mais nos "outros" produtos pódese, en ocasións, obxectivizar a calidade (as persoas compran marcas) e noutras non -compro algo porque está de moda ou é barato.
Coa cultura galega, pasa como calquera produto, pode dar un bombazo, pode saír un "Milladoiro", of course, música galega e universal, mais cando Suso de Toro ou Rivas, ou o noso anfitrión sacan un libro cunha certa sona, aí hai un problema. Debe pasar por Madrid, ou senón quedar nesta pequena aldea gala. Mesmo moitos dos aboríxenes, esperan pola tradución, porque se ten calidade, opinan que a ten en español e non en galego, "porque empregan unha lingua artificial", "porque teño que estar todo o día co dicionaro", "porque....". Eis o problema, as escusas, defender o galego dende unha concepción española.
Finalmente -e perdón pola extensión-, un outro exemplo. Non é que sexa difícil educar, aprender en galego. É pouco menos que imposible. E imos con máis escusas. AS editoriais con divisións educativas, deliberadamente ou non, non o sei,retrasan o material en galego. A desgusto, poñen material en galego, e se o fan, fano tan só por unha imposición do mercado, pero tamén teñen escusas: é máis caro, incrementan os custes...
Polo tanto, nunha sociedade capitalista, o mercado manda, pero o mercado "ten unha man ben visible", e son eses ideólogos quen nos teñen que convencer, que tan literatura é Cela coma Ferrín, ou que merecen máis as subvencións de Política Lingüística "El Progreso", porque teñen en galego a sección de prezos dos porcos e dos coellos, que "A Nosa Terra", que é ben sabido que é un "periódico partidista e sectario".

Polo tanto, sexamos touros e embistamos se así o estimamos, mais non pensemos que estamos en igualdade de condicións e proucremos ver que esconde o capote... Saúdos.

[Lucas]

Coincidiremos, Manolo, en que para educar un fillo en galego hay que currárselo, ou vaia, currárselo un pouco máis.

O enfrontamento co libro en castelán é un feito constatable en canto un mete un pé nunha librería, ou cando un compara as recomendacións que nos medios se fan de libros en castelán e de libros noutras linguas; mire as listas esas para o Nadal e dígame cantos libros en galego atopa. De tódolos xeitos, creo que Jaureguizar non usou en ningún momento a palabra "castelán" no seu post: outra cousa é que para facerlle sitio ós nosos libros haberá que buscalo por aí porque literaturas noutras línguas tampouco é algo moi habitual nas librerías españolas; o proteccionismo lingüístico (dobraxe, por exemplo, invento fascista casualmente) do castelán tamén existe, cara a dentro e cara a fóra das súas fronteiras e sen que pareza haber de momento motivos para a alarma ecolóxica.

No da necesidade de obras de calidade, non teño dubida de que é así. Pero se se escriben e logo quedan arrombadas nos almacéns por falta de espacio nas librerías (e por exceso editorial, claro que si), mal poderán promocionarse.

E claro que mordo a lingua porque non fai falta ser maleducado e pásoo bastante mellor falando contigo tranquilamente. O que pasa é que me jode ver que moitas veces seguen a mirarme como un becho raro por empregar o galego: e non é broma.

Espero que a Jaureguizar non lle amole que lle esteamos ocupando o salón da casa... :-S

Espléndido 2009 para todos.

[Manolo]

Lucas:
Si en vez de literatura gallega hablamos de literatura en gallego ya nos entendemos mejor. Y es cierto que corre cierto peligro.

Estoy a favor de que el libro escrito en gallego ocupe el espacio vital que le corresponde en Galicia. Lo que no me parece acertado es que se busque ese espacio enfrentándolo al libro escrito en castellano, cuando lo que garantiza un presente y futuro sólidos es ganar el corazón de los lectores con obras de calidad, que las hay y deberían ser más.

Tengo buenos amigos que han educado a sus hijos en gallego sin gran dificultad, aunque reconozco que en Vigo resulta más complicado que en Coruña o Lugo. A mí, para bien o para mal, me forjaron en el internacionalismo y soy el resultado de ello.

Debería escribirse (sea en el idioma que sea) poniendo el alma en ello, aunque para hacerlo haya que ganarse la vida en cualquier otro oficio. Lo digo por mí que pasaba por este blog, leí el comentario y se me ocurrió opinar... y no te muerdas la lengua, compañero, que estamos en Navidad.

Bo Nadal!

[Lucas]

Pedro: o primeiro que usa a palabra "só" é vostede. O último libro do señor Jaureguizar chámase O Globo de Shakespeare, así que algo máis que literatura galega debe ler. As súas palabras acusan en falso.

A Manolo e a todos, para resumir: digo eu, parafraseando a Franco (Camilo) ¿e se falamos de libros en galego e non de libro galego? ¿E se falamos de literaturas en relación coas línguas e non co perverso (o adxectivo é meu) concepto de nación?

Servidor identifícase coa defensa da língua e a cultura galega do mesmo xeito que un señor de Adena se bota a defender as baleas, puro ecoloxismo. Servidor protestaría se os subsidios de desemprego fosen para quen ten traballo e as subvencións para quen ten mercado. A literatura EN galego ten en Galicia un 15% de lectores; somos 144.000, seica. Vaian a un kiosko e miren qué publicacións atopan en galego. Prendan a radio, a tele, ¿qué? Sospeito que aínda que eu quixese (que non quero) educar ós meus fillos (que non teño) exclusivamente en galego acabaría fracasando a non ser que fosen tan parvos como ese hipotético pai.¿Non estánd e acordo en que a cultura galega corre certo perigo? Pois ese é o resumen, joder.

Hala, a seguir distraídos mordendo ós que defenden a cultura EN galego. Advertencia: os inimigos, de habelos, case sempre son outros, home, e comúns a vostedes e a nós.

Espero non ter sido ofensivo, porque me doe a lingua de mordela. Se foi así, desculpen.

[Manolo]

"La lengua define la literatura".

Galicia es una nación de emigrantes y esa riqueza cultural, como las mareas, se revierte en ella. Nuestro himno se interpretó por primera vez en La Habana.

Yo disfruto mucho leyendo a Celso Emilio Ferreiro, y también a César Antonio Molina.
Admiro a Torrente Ballester, no soporto a Cela y tengo a Castelao en mi corazón. Todos ellos son gallegos.

El alemán de Camelle murió con el Prestige. Lo llevamos a Madrid, en pancartas que decían "Man estás aquí". Ahora, por lo visto, el legado de Man no es gallego sino alemán. Y quizá por eso permitimos que se destruya como está ocurriendo hoy.