POUCO OFICIO DE PALABRAS
Caneiro sempre me pareceu un comunicador torpe. Unha cousa é que sexa un tipo intelixente e que saiba moito de literatura, como é innegable, e outra coñeza técnicas para transmitir iso. Desconfiaba de que fose rebater a miña opinión co programa que lle outorgaron para amarralo cun nú máis ao maste de Ulises ao que el mesmo se atou. Caneiro compareceu ríxido no seu debut televisivo, algo lóxico pola responsabilidade, pero sorprendeume que non se dese relaxado na media hora de espectáculo, como manifestaba o seu constante espasmo de entrecello. A sorte foi que o seu convidado foi Rámón Villares, un home solidamente educado e moi pousado. Calquera outro teríase acendido diante da escaleta deslavazada que lle recitou o verinés, con aquela entrevista na que pasaba dun asunto a outro sen dar establecida a transición lóxica. Villares acertou tamén sendo respectuoso para transixir as continuas interrupcións nas que o condutor o interrumpía para concederlle a súa aprobación e ceibarlle unha columna de opinión. Daquela o presidente do CCG miraba para os focos do teito ou buscaba algún reloxo que lle contase os segundos fóra, supoño que preguntándose se o verinés o levara ao seu programa para que respostase ou para que lle confirmase que a reiterativa presenza do verinés na televisión que financian os nosos impostos está baseada na súa achega intelectual e non no que sabemos moitos. Con todo, dubido se foi peor a carta en branco ao filisteos coa que se despediu ou a posta en escea. A vontade de protagonismo estaba clara na escolla do traxe prateado e brillante, e na disposición en plató a ambos os lados dunha mesa revernizada e escura, pero resultaba infimamente televisiva.