02 février 2006
A CASA GRANDE DA EDITORA
Reproduzo a contestación dos editores ás informacións da Voz:
"Diante das informacións aparecidas nestes días nas páxinas dalgún medio de comunicación arredor do tema dos dereitos de autor, ou mellor, do impago dos dereitos de autor por parte dalgunha editorial, e do debate que se está a producir, parécenos obrigado facer, dende a Asociación Galega de Editores (AGE), algunhas puntualizacións:
-O pago dos dereitos de autor e a transparencia na liquidación dos mesmos é un dereito incuestionable.
-Esta obriga vén recollida no contrato de edición, de esixencia legal (texto refundido da Lei de Propiedade Intelectual. Real Decreto Lexislativo 1/1996, de 12 de abril)
-A Consellería de Cultura esixe, dende hai moitos anos, a presentación deses contratos así como de certificados de tiraxe para calquera tipo de compra ou axuda á produción editorial.
-Os autores (escritores, tradutores e ilustradores) deben esixir, mesmo pola vía legal, que se respecten as condicións pactadas nos contratos asinados.
-A AGE promove entre os seus asociados –neste momento 35 empresas editoriais- a profesionalización do sector, recomendando sistematicamente o desenvolvemento de boas prácticas editoriais.
Dito isto, é evidente que poden xurdir problemas, malestar e, vistas as declaracións, casos de incumprimento na liquidación dos dereitos de autor, pero é absolutamente inxusto e irresponsable danar indiscriminadamente a imaxe de todo o sector editorial galego. Un sector editorial que teima por profesionalizarse, darse a coñecer e saír ao exterior. Un sector que teima por medrar e consolidarse, aínda tendo que bater contra certo descoñecemento e contra algunha incomprensión que non nos vai arredar do noso camiño: editar en Galicia, dando soporte á normalización lingüística, facendo país e difundindo a lingua e cultura de noso".
Érase unha vez que eu (Jaureguizar) participei nun xantar cunha editora e que ela nos describiu as reformas que ía acometer nunha casa grande na vila na que estábamos. Eu moqueime ela porque me debía catro anos de dereitos de autor. Ao día seguinte denunciei o contrato coa súa empresa e ela non tardou unha semana en enviarme o que me adebedaba. ¿Sería que o pago dos dereitos non lle representaban tanto como pensara durante os catro anos anteriores? ¿Deulle un subidón de ética para cumprir o seu compromiso legal? ¿Ou que as reformas animan moito?
Non xeralicemos é moi inxusto; Xerais paga, Galaxia paga, Sotelo Blanco (na nova etapa) paga e outras moitas que o fan. Hainas tamén que non cumpren: ¿temos que publicar os nomes?
Commentaires
Pois a ver se reaccionan e pagan... que eu ben sei de máis dunha persoa á que lle deben aínda ben cartos...Verdadeiramente, non hai dereito a que se esqueza ao factor de facer) principal dos libros.
Quixen dicir "factor (de facer)"
Está ben que a Xunta esixa os contratos, mais en ningún lugar di que siga o seu cumprimento e aí é onde está o miolo da cuestión e o núcleo das protestas.
Moito morro
Si, algunhas pagan, aínda que manteñen algunhas prácticas escurantistas (número desorbitado de exemplares agasallados e estragados, dereitos de tradución, % moi limitado, etc.).
Outras, en troques, teñen un morro que o pisan, van pola vida con auténtico descaro, perdoándolle a vida os autores porque seica lles fan un favor ao publicalos.
Sotelo Blanco, Ir Indo, A Nosa Terra, Laiovento, son (ou eran) algunhas delas.
Esperemos que toda esta polémica redunde na dignificación dos autores, un paso necesario na dignificación da nosa cultura.
Galaxia Paga??? pues a los ilustradores va a ser que no ... no cobran derechos de autor ninguno!!!
dereitos de tradución
os dereitos de tradución (que existen e que pertencen ao tradutor da obra) son inexistentes na totalidade (menos unha editorial de recente creación) en Galiza. Digámolo: importálles máis a subención que a boa práctica.
O que máis me escacharra é ese "vistas as declaracións" do comunicado dos editores. A ver se van ser coma certos politiquiños que din non saber nada dun problema ata que sae na prensa. Que non se pagan dereitos de autor en Galicia, salvadas as tres ou catro comentadas, sábeno ata os lectores. Así que a lista das infractoras que pide alguén xa está feita: Exclúase ás tres ou catro que todos sabemos e todas as demais forman a devandita lista.
BOLOS
Un libro cuesta 12 euros, el autor lleva un 10%, si si venden 500, que ya son, gana 600 euros. Una novela supone al menos un año de trabajo.
Ergo lo que interesan son los bolos: Suso de Toro, Luisa Castro, Manuel Rivas, etc. se compran sus cosas a cuenta de los bolos. Y de que los pobres cativos tengan que leer "Os comedores de patacas" en los institutos.
Bataille
Bataille, penso que, no caso concreto dos tres que cita vostede, os exemplares vendidos son moitos máis dos 500 que cita vostede. Amáis, esquece que non só se editan en galego, e que as vendas noutras linguas xeran dereitos tamén.
Por outra banda, están as colunas nos xornais e as reportaxes nos suplementos (máis doado entrar na nónima de habituais se a editorial na que se publica pertence a un grupo con algunha cabeceira), a crítica literaria, os talleres de creación literaria, e iso que vostede chamou bolos: pregóns, conferencias,...
Como pode comprobar, ten razón no de que, ás vegadas, os traballos "alimentarios" non se limitan á escrita, mais sen a sona que lles outorga esta non habería esoutros.
Lamentablemente, no sistema literario de noso a meirande parte dos autores precisan de traballos convencionais para levaren os cartos para casa. Fora dos que vostede citou, tradúcense outros catro ou cinco, e todos teñen vendas limitadas tanto no pais coma fóra (salvo un que disque na Rusia fai esquecer a Tolstoi), e xa está a comprobar nestes días que non sempre cobran os poucos dereitos que lles corresponden.
Agardo terlle aclarado un pouco o asunto e pido escusas ao dono do bar pola extensión do meu post.
Non o entendo
¿Por que o simple comentario na reunión da AELG levantou esta poeira? ¿Será que algún pensa que vai ter que buscar traballo de relacións públicas en algunha discoteca porque lle van cortar o choio? ¡Se aínda fora bo relacións públicas fóra de Galiza e axudara a vender libros!
¿Profesionalizar o sector?
Para profesionalizar o sector cómpre ter profesionales ó frente, que vendan os libros aquí e no fin do mundo, para que sí poida existir unha raiola de esperanza, e non avispados cazasubvencións e burgueses con anceios de casa grande.
Santiago, mellor Jaureguizar, un selo ou marca que pronto se atopará protexida no Rexistro da Propiedade Industrial de Madrid.
Queda ben falar das utopias, entre outras temáticas das túas novelas, gañando uns cantos millóns polo premio dunha editora que soio fai cartos ca edición para o ensiño. Moita utopía para logo preocuparse tanto da PROPIEDADE intelectual. Soio escribes, dende o teu pedestal destructivo, sobre os dereitos de explotación, para nada falas dos dereitos morais, que sen dubeda todos os editores galegos respetan facendo un esforzo dificil de comprender nestes tempos.
De que estas a falar JAUREGUIZAR, de 100 ou 200 libros vendidos en catro anos...? Se calculamos o 10% dache para un xantar co teu amiguete de galaxia.
En realidade soio moves a cresta coma un galo para que as pitas da túa airexa pensen que vendes moitos libros e que igual que din os arxentinos todo o mundo te rouba... Tí que traballas tanto a temática da verdade e da mentira nas túas novelas manipulas descaradamente a verdade. Pode que a tí che pague xerais ou galaxia pero non establezcas verdades definitivas que lle conveñen soio o teu servicio de mercenario e polo tanto o teu peto. Constame que somos moitos os que nos deben parte dos dereitos tanto Xerais como Galaxia. A min tanto me ten. Doume por ben pagado con que me publiquen. Non me quita o sono ningunha propiedade... nen sequera a intelectual. Tampouco se me enche a boca con utopias.
Falar bonito
Baixeiras, érgome decotío ás seis e media da mañá para escribir. Decotío, sábados e domingos tamén. É o que ten ser novelista, non podemos esperar a que un solpor bonito ou o voo harmónico dun pardal nos inspiren. Con esa xeira, non pretenderá que as miñas preocupacións vaian pola integridade ética dos editores. A integridade ética daqueles editores que non pagan sería non asinar contratos que saben que non van cumprir, sería advertir aos autores de que non lles van pagar antes de publicarlles o libro para que estes decidisen e sería que renunciasen a cobraren cartos públicos se van cometer ilegalidades con eles. A integridade ética dos editores sería profesionalizarse, mesmo xuntando os seus esforzos para poderen facelo. Sóbranos editores afeccionados e sóbranos moitas editoras que soamente distorsionan o mercado cobrando axudas e editando libros que non distribúen e dificultan o funcionamento das que realmente intentan ser rendibles.
Sería moi triste vender 100 ou 200 libros en catro anos e, dende logo, non me pagaría a pena. Coa literatura gaño abondo como para vivir unha parte do ano e, se mo permite, vou seguir intentando ter os ingresos que me dean a liberdade de elexir se quero vivir diso ou doutra cousa. Nunca tiven moi claro se quero ser profesional, pero si que quero ter a capacidade de decidilo.
Preocúpame esa propiedade intelectual porque escibir requíreme un esforzo diario e continuado. Con esa propiedade acontéceme o mesmo que coa propiedade horizontal e coa propiedade automovilística: traballo moitas horas no xornalismo e na literatura para poder financiarmas. Entre outras cousas, traballo para poder convidar a xantar ao meu amiguete en Galaxia cando nos vemos.
Nas miñas obras falo de utopías, mais sempre de utopías frustradas. Non atopará en min un novelista progre escribindo sobre bos e malos na Guerra Civil. Hai outros moitos aos que lles vai moi ben no mercado con esas trapalladas, mais non me saen. Tamén, certo, falo nos libros de verdades e mentiras e eu sigo convencido de que non contei mentira ningunha neste asunto. Eu cobrei sempre de quen dixen que cobrei, tardei en cobrar tamén de que dixen. A respecto doutras editoriais, coideime de non dar nomes, porque non teño experiencia. Todos os escritores sabemos quen son eses editores con tanta ética de reservado de restaurante e tan pouca seriedade, mais eu non podo denunciar sen constatar.
Siga vostede contento con que lle publiquen e con que haxa editores que cobran dos seus impostos e logo incumpran con vostede. Estraña felicidade. Eu soño cun sistema profesional, cun sistema no que todos os editores teñan a ética de cumpriren o que asinan. Esoutra ética que propón vostede é falar bonito, e barato (sobre todo, barato).
Totalmente de acordo con Jaureguizar. Eu vexo que moitos deses editores que non pagan viven moito mellor que os escritores aos que lles publican. Se á fin venden tan pouco, que poñan unha cláusula no contrato de que non pagarán até cubrir os custos de edición e, a partir de aí, que paguen. Ademais, se son empresas, o risco é deles como o ha ser a ganancia. Se son tan poucos os exemplares vendidos, pouco teñen que pagar.
CUSPINDO PRA RIBA
Salsa, JAUREGUIZAR, mirade en Bretemas o informe de Bragado sobre a situación da edición e seguide cuspindo pra riba.
O Sr. Jaureguizar que pronto será editor, según se rumorea, logo a mudar o seu ponto de vista. Vemonos dentro de uns anos. Cando coñezca a fondo a situación e vai madurando xa veremos que ten que decir...cando teña que repartir co seu propio coche os libros dos seus autores, cando vexa a situación das librerias, cando sexa consciente do amor que lle poñen moitos editores o axunto...a pesar do pouco que reciben...cando o chamen, como contan que facía él, cada dous días para saber cantos libros se venderan e en que librería...!
Sr. JAUREGUIZAR, presume vostede de veder moito, máis constame, por conversas cos seus editores, que vostede infla moito a cousa.
Xenerosidade allea
Baixeiras, quixera eu deixar de lado as cuestións persoais neste debate. Noto que dispón de abondo vagar como para preocuparse sobre a miña vida, mais non esqueza que o país é pequeno; no noso caso tanto como para termos vivido na mesma vila. Se vostede segue por ese carreiro, eu encamiñareime por el. Sorpréndenme os seus embates, tendo en conta que non é vostede editor e ignoro o que lle vai nesta cuestión. De feito, non lle vai case que nada no tema dos dereitos de autor e supoño que por iso é tan xeneroso cos editores morosos. Ser xeneroso cos cartos propios proe máis.
FUTURO PREDICADOR DA COPE
É o tua maneira de furgar no persoal, de facer xuicios sumarisimos, sen matices. Segue cuspindo pra riba. É túa maneira de facer pais. Proba un pouco do teu veneno. De ahí a converterte nun predicador da Cope soio é cuestión de tempo.
No seu primeiro comentario, señor Baixeiras, pensei que lle importaba discutir sobre dereitos de autor; no segundo, reparei en que o tema éralle indiferente e o tema era eu. Agora vén confirmalo. Ben, por iso non vou contestar ás súas afirmacións sobre se ao cabo vou ser editor ou sobre as miñas vendas, malia que atina vostede bastante pouco (pregunte aos seus amigos editores sobre 'Fridom spik', 'Todo a cen' ou 'Salitre'). Considerando a súa habelencia manifestamente mellorable no manexo da información, creo que excuso explicarlle a razón de ter eu este local aberto e a razón de que os xuízos sexan sumarísimos. Tería que empezar dende o máis básico sobre o funcionamento dos blogs e os blogs requeiren brevidade.
De todos os xeitos, se ten a ben, desmentir algo do que escribín neste ano longo, pode intentalo.
JAURE: TES RAZÓN!
O barman deste antro, o amigo Jaure (pronúnciese á francesa!) ten toda a razón do mundo.
Este que asina Baixeras debería firmar como "Bajezas", así, en castelán. Acáelle mellor.
Descargando peixe no porto de Vigo
É que ninguen se decata que o pais é o que é:
Permitanme que faga un pequeno dibuxo sobre a industría editorial galega. Os datos pertencen a prensa. Mil disculpas se hay erros.
Galaxia:
Vive de contar cos autores clásicos que se recomendan nos institutos e escolas. Gracias a eses ingresos faciles permitese manter diversas coleccións que raramente son rendables. É decir, VIVE DE RENDAS. Iste é o seu capital y xestione, Carlos Casares, ou ahora Freixanes, a empresa non sairá dese circulo, nin por moito Carlos Lema que descubrindo novos Jaureguizares. Freixanes antigo editor de Xerais, voltou a Galicia logo de deixar apresuradamente Anaya.
Xerais:
A editorial pertencente antiguamente a Xerman S. Ruipérez (Anaya) ten uns 6.000 euros de beneficioso ano. Xermán non a pechou por ser a sua dona (Ofelia, do Opus) natural de Ourense. Sempre considerou, o non interesarlle para nada o que significa para a cultura galega esta editora, que era demasiado esforzo para tan pouco beneficio e ademáis nido de algún comunista. O seu yate cando sai por San Xenxo gasta nun día o que gana Xerais nun ano. Hoxe pertence os franceses de Vivendi y é un misterio o seu futuro. Manolo Bragado fai o que pode sendo lideres no ensino, que é onde estan os cartos e movendose moi avispadamente polas administracións, intentado, en todo momento, colocar fondos editoriais nas bibliotecas que den un pouco de aire pro futuro. Corren chistes do Bragado que reflexan as súas maniobras para conseguir os seus fins.
Sotelo Blanco:
É unha editorial que ten unha chea de liñas editoriais non rendables. O propietario é Olegario Sotelo Blanco que vive en Barcelona. Unha idea romántica de vencello ca terra co botou a emigración. Curioso persoaxe. O seu longo periplo na edición debello a xestión da súa sobriña Fabiola Sotelo e os cartos que Olegario foi metendo para evitar-lo o peche. A súa permanencia coma nos casos anteriores é fundamental para a cultura galega.
A nosa Terra:
Intenta recupera-la memoria e edita libros para o ensino. Pese a estar moi ben xestionada por Pepe Puga sacan os soldos dos seus empregados e non están para tirar foguetes. Si algún ano teñen beneficios invirtenos en novos proxectos editoriais.
Espiral Maior:
Fernan-Vello pública soio poesía e subsiste cos cartos do seu peto. Espero que dure moitos anos.
Laiovento:
A editora de Pillado vai publicando libros que outros no publican e son fundamentais para entende-la nosa cultura. Como o logra é un misterio a resolver.
Positivas:
Paco Macias que publica narrativa e poesía vive de outros traballos e mete na editora o que pode da súa economía personal.
Calandraca: B
Ballesteros fai fermosos libros infantis e para subsistir ten que publicar noutros mercados e noutras linguas.
Ediciones del viento:
Leva publicado 20 títulos en castelán e parece que a cousa non vai moi ben. O seu futuro é outro enigma.
Nova Galicia Edicións:
Carlos del Pulgar logrou convencer no seu día a Púlido (PP) para obter importantes ventaxas da administración. Penso que non ten moito futuro sen os seus protectores.
Ir indo:
Bieto Ledo, o antigo home de Galaxía é un gran xestor, pero nin con esas parece que a súa editora teña moito futuro. O último aire veulle da traducción da Enciclopedia Catalana o galego.
Edicións do Castro: Díaz Pardo gaña cartos ca cerámica. Si ese negocio vai ben seguirá publicando libros...
Iste é o panorama, e a nada que se rasque vese que é moi precario, fraxil, non hay empresas verdadeiramente rendables. É un mercado moi cativo. Non nos engañemos, non hay editores que gañan unha morea de cartos vendendo os libros de Rivas, Suso de Toro e moito menos de Jaureguizar. Rivas e Suso de Toro fan que ca súa atracción de lectores o galego se paguen outras edicións que a penas pagan os custes. A facturación do sector total, en galicia, según a prensa, non chegaba os catro millóns de euros. Os beneficios son moi pequenos. É un milagre que esta pequena dorna siga nevegando.
Benbida sexa a nova editoda de Jaureguizar e desexamoslle moitos anos publicando bós libros. Pregolle a vostede que teña en conta os datos anteriores e senon logra vivir da literatura non rache contra ista pequena dorna. Viva vostede máis austeramente, non se comprometa en demasiados créditos e si persiste, acepte un consello deste humilde servidor, busquese algún complemento. Si se levanta tan cedo, a esas horas pode votar unha man descargando peixe no porto de Vigo, un oficio ben digno que eu fixen moitas veces. Sempre lle quedará tempo para escribir ficción. Nenguen vai botar de menos as súas cargas persoais contra persoas que nada lle fixeron a vostede ou señon siga e siga, como os persoaxes que investigan nas súas novelas e non chegan a nigures... pero si traballa a realidade, non ha manipule, fora dos formatos habituais.
Espiral Maior publica maioritariamente poesía, mais tamén ten narrativa, ensaio e coido que agora teatro. Efectivamente, ten mérito que sosteña a colección. Supoño que os subscritores fixos axudan a producir o milagre. Tamén supoño que el pasa moitas noites sen durmir por mor dos pagos que ten que facer.
Imaxino a Fernán Vello pasando sen durmir e mesmo pasando fame nejra por manter o seu chiringuito. Iso de que pon cartos do seu peto...
Día do Domund ou dos Santos Inocentes?
Lendo o post de X.B. Leiras, unha pregúntase se estamos no Día do Domund (daquela, fagamos todos unha colecta para salvar as maltreitas editoriais galegas), ou se estamos no Día dos Santos Inocentes (entón, é todo unha tomadura de pelo).
Como hai moito tempo que deixei de ir a un colexio de monxas, afirmo que estamos no Día dos Santos Inocentes, e que X.B. Leiras é o seu profeta.
Señorito de Lugo
Rakel, Jaureguizar...alguen da mesma airexa, non te escondas no fondo do bar..., moito fume... deberías sair do armario e deixar esas transformación nas que andas metido. Non che pega esa esquizofrenía na que te escondes.
Cando a túa editora forme parte de esa pequena barca que desprecias... virache o tino. Esa barca sacoute de señorito de Lugo que recolle novas para o xornal do Sr. Cora e levoute a gañar o Xerais e sentirte escritor logo dunha carreira na que os teus orixinais percorreron todas as mans lectoras de Galicia.
Estaremos atentos a esas metas tan inmateriais. Co tempo, con tanto obsexión como amosas polos dereitos de explotación, o pais vaiche quedar pequeno e, a nada que teñas oportunidade, coma túa paisana da mariña, mudaras a dorna por barcos de máis calado que te leven a ambitos linguisticos onde non terás problemas cos dereitos. Fasme toda a pinta.
E Baía? Pois Baía paga.
Eu non son Jaure!
Este tipiño, que asina como X.B. Leiras, pensa, como ladrón, que todos son da súa condición.
Pois non, eu non lle son Jaure (pronúnciese á francesa), nin el son eu. Somos persoas diferentes, con ideas diferentes, que opinamos moitas veces diferente.
O que anda emboscado é vostede, señor. Vostede é o "palanganero" das editoriais fraudulentas e dos directivos venais e arbitrarios. Nós, cada un ao seu xeito, defendemos os dereitos dos autores.
Polo que a min respecta, se o señor Jaure chega a escribir en castelán, o mesmo que calquera outro, penso que é unha decisión libérrima exclusivamente súa. El verá o que fai ou non fai.
Di vostede que as editoriais fan un gran sacrificio e perden cartos. Pois que aforren gastos de representación, que gasten os cartos das ceas anuais e de premios noutras cousas máis sensatas, que non fagan exposicións conmemorativas tan caras, etc. Pero que paguen os autores, que non lles escaquen o que é deles con sibilinas condicións nos contratos.
A outro can con ese óso, señor X.B. Leiras!!!
Os dereitos de autor son dereitos do autor? Pois iso, por que levanta tanto revoo esta cuestión? Se, como afirma aAsociación de Editores, eles cumpren, por que se poñen así? De verdade se consideran calumniados? Poden publicar as listas dos seus autores e presentar as contas máis ou menos ao día? (Xa sei que isto non sería factible, mais a pregunta é para eles)
As editoriais, de presentar as contas dos autores, deberían presentar o que cobran os editores, é dicir, as contas públicas, xa que reciben, ou iso prentenden, cartos públicos. O que non se pode e pedir para manter a editorial (e os seus salarios) e non pagar aos autores. Se as tiradas non dan para pagar aos autores tampouco deberían dar para pagar aos editores. Ou eles traballan de balde, como algúns pretenden que o faban os escritores?
Esa é a cuestión. Se os libros existen é porque existen os escritores ... e os posibles lectores. Se estes últimos non existen pois nada, non cobrarán os autores. Mais suponse que deben existir algúns cando se publica. Por que as editoriais non lles mandan cada ano, no período de liquidación, un informe de vendas ou non vendas? Sairía tan caro que afundiría o sector?
Non sei por que hai que deminizar a Jaureguízar ou á AELG por plantexar esta cuestión.
Non cobra Baixeras polas súas traducións? E pola súa poesía? Cónstame que é un bo poeta e que algo debe vender. Se el quere, que renuncie pola causa, mais non debe impoñerlle a súa concepción das cousas a ninguén. Xa sei, seguro, que ese non era o seu propósito.
O apelido do pai na portada
Rakel, Salsa, Pedro...JAUREGUIZAR, moitas caras para mesma moeda. Os editores non se negan a pagar, van pagando como poden, máis cedo ou máis tarde acadan pagando.
Pero imaxinade, vai para todas as persoalidades, o autor sai nos libros co seu nome, cerca do título, en letras ben grandes. Según dín, iste é un punto dificil de negociar con Santiago. E o traductor de unha obra, e o ilustrador, o fotografo, da foto da lapela e o dixeñador, e o director da colección... todos condenados a viver eternamente detrás da portada. Os autores somos os primeiros que cobramos. Ver o noso nome na portada do libro non se pode describir o arreguizo que che produce. Eso son moitos cartiños de adianto. O que diga o contrario minte. Soio xentiña coma Jaure o negará... pero un día destes contareivos como lle foi cando tivo o seu primeiro libro nas mans.
De que vas, Barrabás!
Pero, isto xa é o colmo.
Ou sexa: que o autor está sobradamente pagado con que apareza o seu nome na portada, e non digamos se vai tamén a súa foto.
Leiras, estasme xa tocando os ovarios!
Salsa, teño a convición de que o poeta e tradutor Xavier Rodríguez Baixeras nunca se asañaría así, polo que lle pido que non o ataque máis. O Baixeras real non é tan esquizofrénico como defender e atacar aos editores no mesmo parágrafo ou para empezar chamándose Xavier Baixeras e acabar por asinar Leivas. Probemos cun escritor ben afeccionado ao alcume. Este cliente do CV ten unha certa idea do noso sistema editorial; desfasada nos datos e errada en moitas apreciacións, máis algo atina. Supoñamos logo que Xavier Baixeras ou Leivas conta coas informacións que lle vai fornecendo outra persoa. ¿Quen me pode ter tal xenreira? Un dos meus máis íntimos inimigos, que si está introducido. Como dato, debemos ter en conta que ese inimigo meu anda á recolleita de información sobre mín e é voyeur neste cabaret. Ata poderíamos dar en pensar que Xavier Baixeras non use intermediarios e sexa o meu benquerido inimigo. Ben, Salsa, non é moi serio investigarmos así, pero daremos a este home a súa medicina: a especulación.
O cliente impostor
Máis que escritor, o cliente impostor é autor de libros.
Sospeita que algo queda
Ti cres, Jaure, que quen está detrás dos supostos alias é ese ínclito inimigo teu?
E que anda a facer un dossier sobre ti?
Que probas ou indicios tes?
E que lle pasa información a outros que ofician de palanganeiros?
Pois entón é que lle vai a marcha e que está un chisco paranoico!
Eu, máis prosaicamente, penso que os nominados Baixeras (por suposto, non pode ser o poeta) e Leibas non son máis que dous bardalláns que falan de oídas. Hai tantos!
Creo eu Rakel, que ninguén equilibrado pode despregar esa insidia, senón é por xenreira persoal. Outra cousa é que sexa algúen co que non tuven relación algunha e carece de equilibrio.
Que tamén os hai, Jaure, que tamén os hai destes últimos.
(Estaba exquisito ese vermú seu, barman. Agora voume para casa a xantar. Bo proveito)
Concordo con vostede. Este non é o Baixeras verdadeiro. Para empezar, o verdadeiro é Rodríguez Baixeras. De todas as maneiras, eu non me metín con el para nada. Simplemente lle dicía que renunciase el aos dereitos, mais que non llo impuxese a outros. Vostede mesmo lle dicía que ambos viviran na mesma vila. O equívoco non é difícil, xa que logo.
Si, Salsa, o meu requerimento cara vostede era desmedido. Xavier Rodríguez Baixeras (a) viviu en Ribadeo, coma min e escribín iso porque ao primeiro pensei que era el. Se o noso Tartufo é quen creo agora, é ben teimón na reclamación dos seus ínfimos dereitos.
Falar por falar, por alusions
Ante todo quero desde o inicio identificarme para que os lectores non pensen que amparandome no anonimato (como fan outros), falo de cousas que non sei.
Son Carlos del Pulgar, editor e director de Nova Galicia Edicions.
Agora, quero puntualizar a o que firma X.M. Leiras varias cousas por alusions, e a os restantes, pregolles, recapaciten sobre as puntualizacions miñas e que lles podan afectar.
1º.- Ante todo, penso que, antes de falar ou escribir, meditasedes e os documentasedes sobre que queredes falar, xa que na maioria de vos decatase un total descoñecemento do mundo editorial, e a "Leiras" tamen as suas filias e fobias, principalmente en "Descargando....", xa que no seu analises de editorial por editorial se lle ve o plumeiro e moito mais.
2º As duas lineas que dedica a Nova Galicia resume o seu descoñecemento de a realidade e basome en o seguinte:
A.- N.G. fundouse no 84, editando e vendendo obras tan "malas" para a nosa historia como Revista Nos,A Nosa Terra historica (tanto a editada na Galiza do 20 ao 36 como facendo a investigacion e localizacion dos editados en Arxentina do 42 ao 72, viaxando varias veces para elo a Arxentina e Uruguai), A Fouce, Alento, Guieiros, Terra, Galeuzka.....
B.- Cando tomamos a decision de recopilar e editar os "Artistas Galegos" fixose un traballo de campo durante dous anos e por maioria dos expertos nas artes, decidimos encargarlle a Anton Pulido a direccion do proiecto. Cando o propuxemos, negociouse un contrato de direccion de obra.
C.- Sinceramente, moito sabes, pois eu despois de ter unha fluida relacion con Pulido, van nove anos,non sei a sua afiliacion politica, nin me importa, tan so importoume a sua valia para dirixir un de nosos proiectos, hoxe conta con miña amistade e eu con a dil.
D.- Da administracion, podo demostrar que non recibimos en ningun intre, mellor trato que outras editoriais.
E.- O noso futuro.- Moitas grazas por tuas preocupacions, pero quero informarte, para que durmas mellor, que NG e a unica editorial galega que foi nomeada no Ardan (basandose nos numeros presentados a Facenda, o que leva pagar os impostos correspondentes, e os cales se poden solicitar por calquera no Rexistro Mercantil) empresa "Gacela", esto tan so significa que al menos e como minimo, durante tres anos consecutivos incrementouse a nosa facturacion en mais de un 25% sobre o ano anterior, eso cando en todo o pais se fala de crise do sector editorial, pero claro, esto pra ti e "NON TER MOITO FUTURO"
E.1.- Somos a unica editorial galega que exporta os seus libros, como producto rematado (e feito todo en Galiza), e exportamos tan "so" a 52 paises, desde Australia ou Nova Zelanda hasta Usa e Canada, pasando por Iran, China, Xapon, India, Indonesia, Vietnam, Francia, Inglaterra, Suecia, Bulgaria, Rusia, Egipto, Portugal, Mexico, ...e toda America, por iso, si algun dia vas ver a algun ayatolanon vaias a caer dun "patatus" si encontras na sua biblioteca , ou nun museo, ou nunha universidade,... os libros verdes de Artistas Galegos editados por NG e feitos en sua totalidade na pais, en eles non se fala do Leiras, falase de Seoane, Laxeiro, Lugris... e de moitos mais (hasta 160 artistas pintores, perto de cen escultores e outros tantos arquitectos, e decir, a despreciable cantidade de 400 artistas galegos. Este e o pouco futuro de NG.
E.2.- Engado que tan "so" exportamos fora da España, o 52% da nosa facturacion, e editamos en galego, portugues, ingles e castelan.
E.3.- Enterate, tamen que, os nosos libros de actualidade estan a punto de repartirse en todos os colexios de Mexico, na pequena cantidade de perto de dous millons de exemplares (leiches ven, 2.000.000), pero e que ademais xa se estan exportando a Chile, Nicaragua, Panama, Brasil, Mexico, Porto Rico....
En fin, que mais queres saber, si xa estabas moi ven documentado, tan so quero indicarte que esto e froito de un equipo human que esta totalmente entregado a os proiectos de NG. e que estamos a facer pais, dentro da mais absoluta legalidade, transparencia, entrega e confianza de que noso futuro, como pais, esta en levar fora o que facemos ven, e non entrar en liortas de pouca monta, eu, que non son o exemplo a seguir, estou na editorial desde as 07.00 as 22.00 ou 23.00 H. todos os dias, parando arredor dunha hora para comer, cando non estou de viaxe, tan so viaxo unhos 150 dias a o ano, coñozco aeroportos, hoteis e recintos feriais de medio mundo, e vou paseando os libros de arte galego, libros de actualidade, pero claro, esto non e futuro, e non e promocionar a cultura galegafora do pais, non e facer pais, e viaxar por viaxar.
F.- Falas da facturacion dos editores galegos.- Por favor, informate, xa que a editora que mais vende en Galiza, ela so, xa alcanza cssi os catro (4) millos de euros, que ti, e a tua boa informacion di que vendemos entre todas, e tan so na AGE estamos 35 asociadas.
TEMA DAS EDITORAS GALEGAS:_ OS PAGOS A OS AUTORES,ILUSTRADORES....
NG pagou dereitos de autor no 03 tan so 140.182,2 euros, no 04 foron 138.519,34 e no 05 baixamos a 157.540,74 euros tamen, ademais cada ano bastantes millons por dereitos de reproduccion a o Vegap, parte dos cales volven a os artistas publicados.
NG. negocia antes con os autores, fai un contrato, e si se acorda unha cantidade a tanto alzado o trballo se paga antes de publicar o libro. Cando e a un tanto por cento (10), o paga rigurosamente, no mes de Febreiro de cada ano.
Cando falo de "autores" incluio traductores, ilustradores, directores de proiecto, fotografos, asesores de edicion,.... etc., por elo, invito a calquera, con base, que demostre que NG. non lle pagou a alguen nos seus 22 anos de existencia
SOLUCIONS CLARAS E SINXELAS A ESTA POLEMICA.-
Que supoño non levaran a ningures, xa que o caso e polemizar
1.- Todo autor, traductor, .... etc. debe exixir un contrato.
E logo, si algun editor non paga, reclamalo por as boas ou por as malas
E aqui remata toda a polemica. ¿OU e que existen outros intereses, en querer facer a uns boos e a outros malos?
Pero ai mais, si alguen sabe da algunha editora que non pagou, decilo, publicalo, claro e alto, para que todos o saivamos, dar nomes, datos, e non acusar a un colectivo que bastante facemos, e penso que a maioria o fai dentro da legalidade.
A o mismo tempo, por si algun, dos ven informados, non o sabe, existe un organismo chamado Cedro, que defende a os autores, editores... e cada ano reparte alguns cartiños a uns e a outros por a cesion dos dereitos a deixar fotocopiar algo dos libros.
Sin mais, todo canto digo, podo demostralo con papeis e documentos, si alguen quere comprobalo pode acercarse a Playa do Bao e velo nas nosas oficiñas. Grazas a todos por a vosa paciencia para leer isto, e por favor, documentaros antes de falar, isto facelo sempre, que falar por falar non fai pais.Por a nosa cultura e os nosos libros. Un saudo
De subvencións
Sr. Del Pulgar disculpe por non ter unha idea crara da envergadura da súa editora. Parece que o Sr. Pulido foi un visionario e soupo moi ben quen ía sacarlle brillo as subvencións. Se non é moito preguntar, vostede dí que recebeu coma todas...! De cantos cartiños estamos a falar nos últimos cinco anos...?. Muy agradecido.
O PALANGANEIRO
Rakel, que mal falada és rapaza ou rapaz...chamarme a min palanganeiro...non te entendo
falando de palanganeiros, sabe alquén, deste antro, se o visita o palanganeiro de V. Freixanes.
TRINTA E OITO ENTRADAS
Jaure, xa me podes estar agradecido. 38 entradas. Os de Google viran a visitarte pronto. Frota, frota as mans. Son moitos cartiños.
filologiños de mazarelos
Ah! O meu nome é Xavier Baixeiras Leiras.
Nin Xavier Rodriguez Baixeras nin Lievas nin nada parecido.
Investigadores de instituto, filologiños de mazarelos.
Xa me gustaría a mín ter o talento do X.R. Baixeras ou algún dos autoriños que se arriman de chisco en chico esta barra.
Os miolos do Jaure
Jaure, no vexo por que tomas isto como algo persoal. Manexo o mesmo concepto do persoal que tes tí nos miolos.
Señor Del Pulgar, en todos os locais hai alguén que non sabe beber e, por non saber non sabe nin como se chama, porque nin Xerais nin Galaxia poden deber presuntos dereitos a alguén a quen nada publicaron. É vostede benvido ao Cabaret Voltaire, mais escusaba de dar tantas explicacións a quen nada achega aos debates.
Aire Fresco
Jaure, que desagradecido. Animoche iste aburrido local onde varios amiguetes se miran soio o seu ombligo e tí a seguir facendo valoración de si beben máis o ou menos os clientes. Solicito un pouco de aire fresco para iste antro.
O Volter dos artistiñas de ourense erache un lugar moito máis interesante. O final vai ser... que non vai merecer o nome o voso local...
Benquerido Xavier Baixeras: o Cabaret Voltaire non está en Ourense, precisamente.
Subvencions
Sr.X.B.Leiras.- O que vostede chama subvencions, eran compras de exemplares, con un desconto, que a veces pasaba o 50% do precio capa.
Aclarado isto, pregunta cantos millons nos ultimos cinco anos, pois mire vostede, como entendo que o que lle sobra e tempo e a min faltame, recomendo que consulte os Dogas, non de os ultimos anos, sinon desde moito mais atras, todas as subvencions (compras) estan publicadas, sume, sume e logo publiqueas, pero non as de NG. ou as de os que a vostede non lle gostan, sinon todas e todos, e poderemos todos coñecer quen son os boos e os malos da pelicula.
E faga caso, vostede e todos os asistentes a este bar, digan, digan quen non paga os dereitos de autor e a quen, e limpemos de lama e fango esta parceliña da cultura. Por os libros, un saudo
Sr. Del Pulgar, entendo que lle limparon os almacens.
Nótase que es neófito, Jaure.
A referencia ao Café Voltaire de Ourense é auténtica: é o café no que a finais dos cincuenta e comezos dos sesenta se reunía Vicente Risco cos "artistiñas" (Acisclo, Quessada, etc.). Risco comentou que lle recordaba a un café de Zurich, e quedoulle "O Volter".
Existíu até non hai moitos anos, cando o derrubaron. Perdéronse nel murais de artistas e poemas nas paredes de moitos poetas. Entre eles un de Antón Tovar que, creo lembrar, dicía algo así como:
Ya no quedan piratas,
rebeliones.
Ya sólo quedan bueyes,
bueyes, bueyes,
para aguantar
el yugo de las leyes
que en su provecho
dan los piratones.
¡Que resuciten los piratas!
Amigo Jaure, o descoñecemento deste dato da historia cultural galega (e coñecido por case todos) denota que es un neófito. Pero nunca é tarde para aprender.
Sempre hai quen sabe máis ca un
Galego de Sempre, eu non son un galego de sempre, senón dende que tiña meses e ignoro moitas cousas da Historia Cultura Galega, pero sabía do Café Volter. Sinto estragarlle a xenerosa lección, pero o Cabaret Voltaire que dá nome a este blog é o de Zurich. Neófito son en moitas cousas, pero teño un mellor mestre: o Google.
Perdón, quixen escribir "teño o mellor mestre" e non facer unha comparanza tan pouco considerada como podería entenderse de "un mellor mestre".
Explíquemo, por favor
Señor Jaure:
Son un pouco curto e non entendo por que motivo vostede me estraga a "xenerosa lección". Podería explicarmo, por favor?
Fálame vostede con condesdencia do Café Volter ourensán como se eu ignorase a súa existencia. De feito, houbo quen me suxeriu cambiar o título da novela Cabaret Voltaire porque podería pensarse nese local.
O Volter
Benquerido Jaure, é tarde para facer ise plantexamento. Mellor que vai facendo algunha reflexión a cerca de si esta situación xera algún dereito para os herdeiros de Risco e cumpra cas súas obrigas. Eu, penso que nunha interpretación extensiva da Propiedade industrial e intectual estaría vostede en falso. É posibel que lle poidan pechar o chiringuito e porlle problemas a novela polo título. Sería legal ainda que considero que non xusto.
FUN OS DOGAS, SR. DEL PULGAR
Fixome vostede traballar moito de valde. Porqué me dí que mire os DOGAS, si alí soio veñen as partidas que se dan para cada promoción pero non a quén se dan...?
Como é vostede. Non son nen xubilado nen funcionario,o primeiro quedame moi lonxe e non teño todo o tempo do mundo.
Cando quixen facer un pequeno dibuxo do que eu escoito nos corrillos do mundiño editorial, puxen aqueles datos da súa editora, ou que vostede dirixe, non estou o tanto destes matices, pero senon é verdade podía desmentilos dando os datos de verdade e comparandoos co que recibiron os demais editores nos últimos cinco anos.
Pode ser un dato interesante para que Jaure, futuro editor, poida entender, como se lle fan as veiras a administración xa que entendo que é novo nestas artes e todo consello vai ser pouco nesta dificil industria cultural.
Adelante Baixeiras
Baixeiras: adelante, sigue preguntando a Pulgar de donde le viene a su fondo tanta exportación. En estos dias una diputada de IU en el Congreso ha planteado una serie de preguntas que quizás aclaren indirectamente "la fortuna" de Pulgar con esas compras que eliminan los stocks en almacén. La diputada pregunta a tenor de la noticia anunciada durante la reciente visita de Evo Morales España que la famosa condonación de la deuda se realizará a cambio de inversiones de Bolivia en material de Educación. Según parece esas inversiones se traduciran en compra de libros por parte de Bolivia de las editoriales Santillana y Alfaguara (se explica la razonable aceptación que El País ha dispensado a Evo Morales) Tirando de hilos semejantes quizá llegue Usted a pillar a algún "pillado" que se haya movido con mañas semejantes por los vericuetos burocráticos de la Administración y el tráfico de influencias. Siga, siga y que el Sr Pulgar aclare de una vez las cantidades recibidas (si no lo hace quedará como un fementido malandrín) y luego a ver si los que concedieron esas compras nos dicen a donde han ido. Siga, siga, que por el hilo se puede llegar a la manta.
E digo eu, despois de toda esta "revolta", pagáronlle a alguén os dereitos pendentes? Polo que eu sei, non. E seguirán a dicir que cumpren. Ben, xa sabemos as que pagan, mais as que non pagan ..., quen se atreve a dicilo? Por que lles hai que chamar interesados ou outras lindezas aos que reclaman o seu? A que se montaría se alguén acudise ao xulgado. Dadas certas influencias, negaríaselle o pan e o sal a quen o fixer ...
ainda que tarde...
Estiven uns días sen entrar e vexo non vos poido deixar solos... menuda liorta montádeches... Por pasos: sempre tivo coña o do "Volter" ourensán... Risco mediante (que en paz descanse maila o agarimo que lle teño), que nunca chegou a entender aos dadás: de ter estado no Voltaire zuriqués estaría como polbo en garaxe ou como Castelao no París de 1921. E dous: o problema en Galiza non é que tal editorial pague ou tal outra si... o problema (endémico) e que nin Dios (salvo honrosas excepcións) ten compromiso cos deberes.
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=78314&pid=1313024
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :