atalante-1934-09-g

 

SEMPRE marchan os mellores. Aínda peor: marchan sen que ninguén se decate. Na Noiteboa cruceime con Xurxo Borrazás. Formulei esa preguntada desganada de crise que nos facemos os escritores: «Para cando un novo libro?» A Borrazás requerinlle unha resposta cun interese literario que vai alén a educación que uso cos autores de obras que non preveo ler. «Para cando, Xurxo?» «Quiteime», retrucou cun sorriso amable e esvaído como o que abriría a boca dun esmoleiro derrotado polas radiografías. A literatura galega está converténdose nun exército de desertores. Cada quen ten o seu xeito de despedirse: Alfredo Conde botouse da nosa literatura para atravesar ata a literatura que nos fai fronteira ceibando linguas en forma de serpes, Suso de Toro chiscou tinta de lura negra de incomprensión ao xeito mancado de Rosalía —-«ni por tres, ni por seis, ni por nueve mil reales volveré a escribir nada en nuestro dialecto», escribiu ela a Murguía—-, Caneiro presentou varias veces o cese sen acabar de amosar clemencia polo Amazonas,... Eu nada anuncio por medo ao baleiro. Todos agardamos que os lectores nos rebenten o ‘wathsapp’ de mensaxes pedindo que ‘Non me abandones’, como na novela de Ishiguro, pero non acontece. Padecemos un andacio de indiferencia de lectores que prefiren ‘Sergio Ramos: corazón, carácter y pasión’ e que fan por achegamento maior á nosa lingua ‘A cociña dos larpeiros’, de Benigno Campos. A marcha de Borrazás máncame, pero agradezo ese apagar da luz: sen cartas abertas nin manifestos agrios nin boureos resentidos. Eu, que xa o botaba en falta, informeime nunha rúa estreita da Coruña.

photo: L'Atalante de Jean Vigo