Anos atrás, Xosé Carlos Caneiro afirmaba que “a literatura galega está morta”, que “soamente se fai literatura de Castromil” e que Suso de Toro dicía “susodetoradas”. O escritor compostelán publicara Miles de castromiles, un conto excelente co que se agasallaba os pasaxeiros dos autobuses. Anos máis tarde eu coincidín no diagnóstico de que “a literatura galega está morta” e empecei a manifestar as miñas visións en diferentes medios. Sigo facéndoo neste blog. O asunto é que eu fixen miña a denuncia de Caneiro e a súa literatura (nunca a súa persoa) foi obxecto das miñas apreciacións negativas.

Agora que aquelas aguas semellaban mansas e eu comprometera a miña disposición en non volver entoldar as aguas minerais de Verín, atópome con que o meu amigo Santiago Cordeiro me acusa no Cartafol de Libros de provocar que Caneiro suspenda por un tempo a súa produción narrativa. Sinceiramente, desboto ser eu culpable da súa crise creadora (pasaxeira como todas) porque me sentiría horrorizado no caso de convencerme de que unha persoa deixou de escribir polos meus comentarios sobre a súa obra. A novelística de Caneiro provócame pesadez de estómago, pero ao tempo defendo que é necesaria, mesmo imprescindible porque nesta literatura que alimentamos decotío con sonda non sobra ninguén. Nin Caneiro.

            Dito isto, un escritor non pode aspirar a habitar nunha burbulla na que o único que entren son os premios, a admiración e as palmadas nas costas. Cando un sube no Castromil debe saber que paga un prezo polo billete, que a paisaxe é bonita, pero que pode tocar un viaxeiro incómodo ao carón. Nas autoestradas da información, seino por experiencia, abondan os viaxeiros incómodos, pero iso completa o encanto da viaxe.