jeudi 25 septembre 2008
LAMA: "O BLOG CENTRÁBASE NUN POEMARIO CONSOLIDADO"
Xavier Lama expón as súas razóns no 'Caso Garcés'. Pola súa extensión, reproduzo unha parte como entrada e o resto como comemtario.
Comunicación de Xavier Lama sobre o premio “González Garcés”.
Coa lóxica sorpresa recibo fóra de Galicia ( e menos mal, porque semella que hai por aí orquestrada unha interesada ceremonia de confusión) a polémica relacionada con este premio, sobre a que quero facer algunhas consideracións en vista dalgunhas desinformacións posiblemente interesadas:
1.- Hai uns meses comunícanme que fun finalista do González Garcés despois dun disputado debate, que remata con 3 votos a 2 a favor de Estévez, quen me merece todo o respecto. Nada que obxectar, por suposto. Ese mesmo día entérome a través dunha coñecida web galega que unha parte do poemario do gañador fora publicado nun blog (mesmo inclúe enlace de acceso), algo que corrobora o propio autor nunca entrevista. En posteriores intervencións nos medios, indica que ese poemario foi elaborado nun proceso público e que tivo máis lectores na rede dos que podería lograr nunca en formato libro (no xornal La Opinión). Así é como me enterei da conexión do libro gañador co blog: por manifestacións do propio Estévez, que non semellaba consciente dos límites estrictos e precisos que fixan as bases. Non daba creto. Parecíame abraiante, tendo en conta que eu visitara ese blog en varias ocasións (polo menos en cinco), porque estaba interesado na análise de webs e bitácoras literarias cunha finalidade que queda á marxe deste debate.
Commentaires sur LAMA: "O BLOG CENTRÁBASE NUN POEMARIO CONSOLIDADO"
- Quen merece o premio?Ben, agora xa temos (case) todas as versións. Suponse que agora xa nos podemos formar unha visión máis ou menos completa do asunto e poderemos opinar con certo rigor.
Na miña opinión, afortunadamente humilde -non son amigo nin coñecido (quizais de vista, pode ser) de ningún dos implicados- manteño a idea de que Estévez é xusto gañador do certame. Certamente como di o señor Lema o seu poemario non é anónimo en termos absolutos, mais si que o é en termos relativos. Se seguimos fielmente as bases do premio, non dun xeito xurídico xa que a condición de autor (que son os que teñen que entender as bases) non implica a condición de xurista, o poemario de Estévez foi presentado de forma anónima, baixo a súa correspondente plica, e cumpría coa condición de non ser unha obra editada.
Por que é unha obra anónima?
A obra é anónima porque se presenta como tal. Seguindo os trámites que se indican nas Normas. Ao insinuar que a obra non é anónima para o xurado o que se está é a insinuar que o xurado actuou por algún tipo de amiguismo ou interese premeditado.
Por que non é unha obra editada?
En diferentes bitácoras se deixou constancia, a través de expertos, do que significa unha obra editada. Considerar os contidos dun blog unha edición é erróneo e insultante para os centos de persoas que traballan na edición no noso país.
Por outra banda o señor Lema dá no cravo, internet é un medio que proporciona unha liberdade excepcional, mais tamén se trata dun medio impune, no que todo ten cabida. É por iso que coido que toda opinión, favorable a un ou outro debería ser moi correcta. A todos nos poden pasar cousas espeluznantes pola cabeza polo que o uso responsable deste medio debe partir sempre do respecto. Eu respecto ao señor Estévez, xa que foi o xusto gañador dun certame importante, e creo que a súa carta aberta non pretende máis que deixar constancia do ocorrido. Respecto tamén ao señor Lema quen, doído, creo que actuou premeditadamente e sen valorar a repercusión que o tema está a ter.
O certo é que este tipo de asuntos xeran debates moi interesantes. Hai pouco Steiner, Mondariz, Club Financiero de Vigo (por certo, adianto que teño un documento moi interesante sobre este asunto, quen o queira que mo faga saber), galicia biglósica (aproveito para acuñar o termo biglosia), etc. Agora os certames literarios, as súas bases, os seus xurados.
Sobre isto último ocórreseme. Se un poemario presentado ao González Garcés tivese 299 versos se atrevería alguén a impugnalo? Incumprir incumpre as normas... - Quen merece o premio?Ben, agora xa temos (case) todas as versións. Suponse que agora xa nos podemos formar unha visión máis ou menos completa do asunto e poderemos opinar con certo rigor.
Na miña opinión, afortunadamente humilde -non son amigo nin coñecido (quizais de vista, pode ser) de ningún dos implicados- manteño a idea de que Estévez é xusto gañador do certame. Certamente como di o señor Lema o seu poemario non é anónimo en termos absolutos, mais si que o é en termos relativos. Se seguimos fielmente as bases do premio, non dun xeito xurídico xa que a condición de autor (que son os que teñen que entender as bases) non implica a condición de xurista, o poemario de Estévez foi presentado de forma anónima, baixo a súa correspondente plica, e cumpría coa condición de non ser unha obra editada.
Por que é unha obra anónima?
A obra é anónima porque se presenta como tal. Seguindo os trámites que se indican nas Normas. Ao insinuar que a obra non é anónima para o xurado o que se está é a insinuar que o xurado actuou por algún tipo de amiguismo ou interese premeditado.
Por que non é unha obra editada?
En diferentes bitácoras se deixou constancia, a través de expertos, do que significa unha obra editada. Considerar os contidos dun blog unha edición é erróneo e insultante para os centos de persoas que traballan na edición no noso país.
Por outra banda o señor Lema dá no cravo, internet é un medio que proporciona unha liberdade excepcional, mais tamén se trata dun medio impune, no que todo ten cabida. É por iso que coido que toda opinión, favorable a un ou outro debería ser moi correcta. A todos nos poden pasar cousas espeluznantes pola cabeza polo que o uso responsable deste medio debe partir sempre do respecto. Eu respecto ao señor Estévez, xa que foi o xusto gañador dun certame importante, e creo que a súa carta aberta non pretende máis que deixar constancia do ocorrido. Respecto tamén ao señor Lema quen, doído, creo que actuou premeditadamente e sen valorar a repercusión que o tema está a ter.
O certo é que este tipo de asuntos xeran debates moi interesantes. Hai pouco Steiner, Mondariz, Club Financiero de Vigo (por certo, adianto que teño un documento moi interesante sobre este asunto, quen o queira que mo faga saber), galicia biglósica (aproveito para acuñar o termo biglosia), etc. Agora os certames literarios, as súas bases, os seus xurados.
Sobre isto último ocórreseme. Se un poemario presentado ao González Garcés tivese 299 versos se atrevería alguén a impugnalo? Incumprir incumpre as normas... - Onte apareceron novas opinións: Camilo Franco, Igor Lugrís e mais eu a prol de Estévez; Román Raña, con Lama.
A poesía, impugnada
Os escritores galegos consideran que o xurado do González Garcés errou na decisión de retirarlle o galardón a Eduardo Estévez
MARÉ . SANTIAGO
O debate está aberto. Os círculos literarios -blogosfera incluída- ferven de opinións, tras coñecer a decisión do xurado do Premio González Garcés de retirarlle o galardón a Eduardo Estévez por considerar que a obra presentada non era inédita, e de proclamar gañador ao finalista, Xavier Lama. Boa parte dos poetas consultados por este xornal e dos blogs que debaten sobre o tema, mostran a súa oposición á polémica decisión do xurado, tomada despois de que Xavier Lama presentase unha alegación ante a Deputación da Coruña, organizadora do concurso, tras considerar que Estévez publicara parte do poemario Construcións -presentado ao premio- na súa bitácora persoal.
Con "indignación" acolleu a noticia o poeta Igor Lugrís. "A decisión do xurado paréceme profundamente errada e inxusta. Podo entender algunha das consideracións de Xavier Lama -aínda que non as comparto- pero non me parece unha cousa moi honrosa", apunta. O xurado, ao seu ver, tiña dúas opcións: "seguir mantendo o premio, recoñecer que houbo un problema coas bases e rectificalas ou ben retirarlle o premio, declaralo deserto e que se modificasen as bases. Pero escolleu a peor das opcións e se o galardón parecía até o de agora bastante honesto, agora queda en entredito", asegura.
Para Lugrís, o debate de fondo son "os dereitos de autor" que están sendo "pisados". Na súa opinión, Estévez colgou no seu blog "textos que logo refixo" de maneira que "unha cousa é cada un dos poemas e outra, o resultado final, o libro". Considera que "a cultura seria ou oficial non sabe o que é internet; imaxínate -apunta- que calquera poema recitado quedase invalidado para participar nun concurso. Hai moito libros que gañaron premios pero que non eran totalmente inéditos", engade.
Do mesmo xeito, o escritor e xornalista Santiago Jaureguízar sitúa o debate nos "dereitos de autor e a propiedade intelectual", un tema que veu a complicar máis se cabe a chegada de internet. "A rede -apunta- ten moita utilidade para facer unha obra e ter unha relación máis próxima cos lectores, como quixo facer Estévez", entende. Na súa opinión, "Xavier Lama ten razón cando di que se incumpriron as bases pero teriamos que ver se o xurado tiña coñecemento de que se estaba publicando na rede". Con todo, cualifica a postura de Xavier Lama de "pouco elegante" malia que recoñece que "ao mellor, dende o punto de vista legal, Lema ten a razón, pero dende un punto de vista literario, entendo que se premiou á segunda das mellores obras presentadas. E isto deturpa un pouco o premio, aféctalle ó seu prestixio", asegura.
Jaureguízar, que ten na rede o blog Cabaret Voltaire, coida que "a rede é unha forma de edición máis". Por iso, non colga na súa bitácora "fragmentos das miñas obras porque, se as presento a un premio, sei que tería problemas", apunta.
Pola súa parte, o escritor e xornalista Camilo Franco opina que "a poesía non debe ser cuestión de contenciosos". Considera que o poemario de Eduardo Estévez "non estaba editado". Para iso, establece unha diferenza entre o que se considera "editado"-"o que se publica nun libro ou un xornal"- e o "publicado" -"aquilo feito público"-. Avalía a decisión do xurado como "a peor das que se podían tomar" e estima que o que realmente "molestou o gañador B é que o xurado tivera a oportunidade de coñecer a obra do gañador A".
"As bases dos concursos literarios están anticuadas porque a realidade cultural cambiou moito nos últimos 20 anos", di, e retranquea: "Ou é que a poesía abandonou o Olimpo ou é que os poetas andan moi espilidos en temas xurídicos."
Román Raña: "Estévez equivocouse"
O poeta vigués Román Raña opina que "Eduardo Estévez se equivocou publicando os seus poemas no blog porque deixou de ser anónimo de maneira que podía ser coñecido, incluso polo xurado, tanto positiva como negativamente". Para Raña, o problema atópase nas bases dos concursos literarios. "O que debe primar nun premio é o anonimato para que o xurado elixa unha obra independentemente do autor. Pero as bases dos concursos están copiadas unhas doutras e non concretan. Debería constar claramente que as obras que se presentasen aos concursos non podían ser coñecidas nin parcial nin totalmente, nin estar publicadas en ningún medio, nin en papel nin en internet", considera.
Na súa bitácora (A Canción do Náufrago II), Francisco Castro reitera que "quitarlle o premio" (a Eduardo Estévez) é un "erro enorme". Di que "todos sabemos de poetas que teñen gañado premios con textos que, quizais, foron lidos en recitais.
¿Deixan daquela de ser inéditos?", deixa aberta esta pregunta. - Manuel Bragado considera "inxusta" a decisión. Copio de Brétemas:
O premio de Eduardo Estévez
A decisión do xurado do Premio de poesía González Garcés, convocado pola Deputación da Coruña, de emendar o seu veredito e retirarlle o premio a Eduardo Estévez paréceme un lamentable erro. Non hai dúbida de que a utilización dos medios dixitais (como fixo Estévez no seu blog) para a comunicación de textos literarios pode crear confusión sobre algúns termos (como o de «obra inédita») que se veñen utilizando nas bases dos premios literarios. Estévez, un dos pioneiros galegos neste eido, pagou coa confusión terminolóxica deste xurado un prezo absolutamente desproporcionado a súa novidosa e valente proposta creadora. Albisco, canto menos, unhas cantas razóns para contradicir o trasacordo do xurado:
– A obra –entendida como «libro que contén un traballo completo, ben sexa nun único volume en varios» (segundo definición do Dicionario Xerais)– presentada ao concurso por Estévez estaba inédita, xa que non fora editada nun soporte impreso con anterioridade nin sometida aos procesos de edición dixital convencionais (preparada para a súa descarga); nin tampouco contaba con rexistro de ISBN ou de Depósito Legal nin sequera do preceptivo ISSN das publicacións periódicas. E o dicimos tomando en conta a diferenciación clarísima que establece a actual Lei de Propiedade Intelectual entre os conceptos de comunicación pública, reprodución e distribución dunha obra (proceso este último ao que se refire o concepto de edición e o que permite diferenciar xuridicamente entre obras éditas e inéditas). Un blog, como ben sinala o editor Juan Blanco Valdés, coas características técnicas que adopta neste momento, non pode ser considerada «unha edición» (xa que, como ben sabemos, pode ser modificada en calquera momento polo seu autor), o que non impide que sexa un soporte de comunicación pública, como tamén o é un recital no que un poeta le os seus textos inéditos.
– O blog «en construción», no que Estévez xermolou boa parte do seu poemario (un proceso de «work in progress» no que os textos non son definitivos), tampouco podería ser considerado un libro electrónico ou dixital, xa que non adopta ningún dos formatos habituais (PDF ou PRC) neste tipo de soportes.
– As bases do premio establecen a responsabilidade da Deputación Provincial «na edición da obra» (o que é o mesmo que dicir na súa distribución nun soporte pechado), ben é certo que sen explicitar que sería impresa en papel ou difundida en soporte dixital pechado. Esta indefinición na redacción das bases (común na maior parte dos premios literarios convocados en Galicia) non pode ser utilizada como argumento nin a prol nin en contra de ningunha das obras presentadas ao concurso.
– No momento da súa primeira deliberación os membros do xurado poderían ter coñecido o feito de que o orixinal, sometido agora a polémica, fora xestado no blog responsabilidade de Eduardo Estévez.
Sexa como for, o poeta Eduardo Estévez é o autor da obra literariamente preferida polo xurado, o que o sinala como o gañador moral do certame. Mágoa que non poida recibir, ademais, o recoñecemento económico ao seu traballo. Do triste proceder dos que intentan gañar os premios literarios nos despachos, é preferible calar.
Aconsello a lectura das anotacións sobre esta polémica publicadas nos blogs de Juan Blanco Valdés e O levantador de minas (onde aparecen no apartado de comentarios os informes completos emitidos polos editores Miguel Anxo Fernán Vello e Fran Alonso sobre a cuestión). - As reflexións de Alfredo FerreiroCopio do Levantador de Minas:
Sobre o Premio de poesía M. González Garcés
By Alfredo Ferreiro | setembro 24, 2008
Queremos ir ao Céu, mas não queremos ir por onde se vai para o Céu.
(Padre António Vieira)
Creo que o criterio que primou na decisión última do xuri non foi técnico-editorial nin técnicoxurídico (ver o alegado na carta de Eduardo e no blogue Fragmentos da Galaxia), só o facto de que a obra, dun modo relevante, podía entenderse como claramente exposta ao público antes de enviada ao premio. E isto dá lugar a certas vulgares e contundentes consideracións:
1. O peso consuetudinario. Cantos premios foron outorgados a libros cuxos poemas, ao menos en parte, xa foran publicados en diversas revistas, ou mesmo recitados até a extenuación polo país dos mil ríos e outros tantos poetas? Cantos premios nestas mesmas circunstancias foron apañados polos autores que fan parte dos xuris dos premios actuais? Neste sentido, a valoración de Miguel Anxo Fernán Vello resulta moi consecuente: existe unha perspectiva desde a que isto foi posíbel.
3. A dignidade do xuri. En Vieiros afírmase que: «No texto da impugnación, Xavier Lama denunciaba que "o texto do poemario premiado titulado 'Construccións' está nun blog de Internet desde o ano 2006". O xurado, na súa acta, salienta que "unha grande parte da devandita obra estivo publicitada en formato de edición electrónica e recibiu numerosas visitas e lecturas públicas coa agravante de figurar expresamente vencellada ó nome real do seu autor, durante un longo periodo temporal, feito que o propio autor recoñeceu en declaracións públicas".» Do referenciado dedúcese que:
a) Xavier Lama tivo acceso ao poemario de Estévez para comprobar que os textos eran en certo modo coincidentes cos subidos á Rede, no tempo que transcorre entre a deliberación do xuri e a entrega do premio, agora xa improcedente, ao autor de Construcións. Isto dá a entender que o xuri entregou documentación interna ao autor premiado co accésit para a realización da impugnación;
b) O feito de que os poemas de Estévez estivesen dalgún xeito a disposición pública en nada afectou para a decisión dos xurados.
2. A oportunidade. Se os poemas eran coñecidos nalgunha ou moitas versións e asinados previamente, se foron publicados na web nalgunha das súas versións non pode negarse. Ora, é polo medio do camiño da entrega do premio que deciden desfacer a madeixa? Canto tempo hai que aspectos como estes se cuestionan? Que estan a facer os responsábeis da organización dos premios para evitar a ambigüedade dos regulamentos? Estimo que existen demasiados regulamentos pouco claros porque a práctica até agora fixo prever que os litixios eran improvábeis, acostumados como están os galegos a tomar o que lles dan, sempre contentos ao final porque nada merecen.
3. A desconfianza. Chegan tarde sempre demais as nosas institucións para demostrar que podemos confiar nelas, e tarde chegando promoven a desconfianza tanto nunhas solucións posíbeis canto noutras. Leron as opinións que merecen para a maioría dos internautas do blogomillo a limpeza dos premios literarios galegos? E isto mesmo xa quere espallarse ao blogues, que algúns consideran a facer parte de capeliñas intereseiras: "Não será afinal uma questão de simples simpatias e afinidades de idade, blogueiras não blogueiras? Claro que o nosso sistema tem gabinetes, mas também lobbys muito activos, cada vez mais estruturados, à volta de blogs e as suas comunidades...e este facto era o que queria aqui colocar" (Vieiros). Amigos, isto acontece e non é novo, mais debería ser mudada esta opinión xeneralizada pois sen dúbida é un mal que non permite progresarmos. Como pode facerse? Sen dúbida con procedementos transparentes e rigorosos. - incongruenciasdespois de uns días fóra dedico un par de horas a ver todo o que perdín eses días. danilo foi suficientemente explícito na súa explicación que me parece moi acertada. aínda así quería plantexar unhas dúbidas:
- punto 1 de lama: se nin el mesmo asociara ata que o dixo o autor o blog co libro do concurso cómo é que se viola o anonimato? se o xurado fallou, como todos, sen asociar o blog co texto é que o señor lama é un iluminado que se ve na obriga de abrirlle os ollos ao xurado? non sei se tou no certo pero creo que ninguén asociou o blog co texto ata que o autor o dixo entón existe anonimato.
-punto 2 de lama: claro que os borradores teñen moitísima relación coa obra final porque se non fose asi non serían borradores de unha obra senón de outra.como se pode considerar escritor alguén que afirma que unha liña dun poema non cambia o seu sentido completo. dixo maria lado citando: non é o mesmo estar fodido que estar fodendo. que pouco respecto para os que sí coidan liñas, versos, acentos para non publicar chapuzas. pareceme que estamos a observar un dos maiores casos de prepotencia e arrogancia da literatura galega.
- punto 3 de lama: el mesmo fai a diferencia entre divulgación e publicación. divulgación para cando fala da rede e publicación cando apunta ao papel. el mesmo deixa ben clara a diferencia. e respostando: si, consideraríase diferente porque seguramente nas páxinas engadidas existiría un descrición de personaxes ou accións que complementan, arredondan, etc.,a narración breve apresentada ao comezo. de feito non é o primeiro caso nen o último de autores que morreron con proxectos sen terminar e son os fillos ou parentes quen terminan a novela e asi se fai constar: a novela do fillo ou parente baseado nos escritos do autor.
- punto 4 de lama: isto xa é o colmo da prepotencia. lama como iluminado que decide que o criterio do xurado é errado. pocuo respeto ao traballo dos demais señor lama. o xurado antes de emitir fallo desbota textos porque non cumpren as bases ou porque os recoñecen ou os motivos que teñen. sempre antes de emitir o fallo. o libro de estevez pasa ese cribo porque ninguén o recoñece, porque ninguén asocia a ramon caaveiro con eduardo estevez, nin os poemas coa bitácora. é anónimo completamente. por ir un pouco máis aló... se somos un pouco sérios eu tamén li algún dos seus versos antes de ir a concurso... entón teño dereito a impugnar o seu accésit?
- punto 5 do señor lama: esta é unha recomendación persoal a lama: no caso de que espere que alguén o crea polo menos sexa coherente nas súas declaracións porque no diario cultural afirma coa súa propia voz que falou co comisario do premio antes de poñer o recurso. como sabe calquer persoa se vostede pon un recurso dirixe os seus escritos e dalle entrada no rexistro da diputación. sen falar con ninguén, sen ter trato con ninguén implicado no proceso, simplemente co/coa señor/señorita de turno que estexa no rexistro. non é nada difícil para os que traballamos nas hemerotecas remontarnos ás críticas literarias de A Nosa Terra e ver que os conflictos entre o señor Seoane e Estevez veñen de moi atrás, dunha reseña moi mal encaixada polo comisario. Respecto ao da pistola na caluga foi o mesmo xurado que nas declaracións públicas da Voz de Galicia afirmou que lles comunicaran via lexislador que se non aceptaban a impugnación isto acabaría nos xulgados e non o esqueza: non acaba porque Estevez non quere, porque respeta ao xurado nas súas decisións, na primeira e na segunda.
- punto 6: se eu fose xornalista probablemente tamén lle retiraría a miña amizade porque o traballo do xornalista é chegar a información antes que os demais. a diputación nin fixo nin fai pública a súa decisión pero neste país tan pequeno todo se sabe e grazas a deus que se sabe! porque non sería xusto para os que estamos do outro lado da barreira que se secuestrase información. non sei no caso dos demais pero no meu non existe campaña orquestrada, simplesmente protesto porque me parece unha actitude prepotente, égolatra e que senta uns precedentes terribles na nosa litertura. remito ao artigo de paco castro no galicia hoxe en que fala dos sentimentos dunha xeración na que evidentemente non o inclúen.
- punto 7: aínda non sabe que a poesía non é legalidade? Debería mirar o curriculum de Estevez e ver que non lle fai falla mendigar premios. os escritores dos noventa seguen apresentandose a un ou dous premios e de resto publican sen andar en sarillos. iso non é o que se corresponde coa actitude de funcionario público que gaña o esquio e impugna o garcés
- punto 8: as miñas opinións non son anónimas e se o desexa pode contactarme en albertovillar@gmail.com. non debería confundir nin ter pataletas de neno pequeno cando se abre o debate tan necesario no noso país. a xente reclama porque ten dereito e temos dereito a non estar de acordo con que se premie a segunda obra. sexa elegante e acépteo vostede tamén. hai alguén que escribe mellor do que vostede. e xúrolle que non pertenzo a ningunha camarilla e se non me cre ou non pretende admitir as miñas opinións neste planeta xa sabe mellor ca min onde tan os xulgados. - Na súa bitácora (A Canción do Náufrago II), Francisco Castro reitera que "quitarlle o premio" (a Eduardo Estévez) é un "erro enorme". Di que "todos sabemos de poetas que teñen gañado premios con textos que, quizais, foron lidos en recitais.
¿Deixan daquela de ser inéditos?", deixa aberta esta pregunta.
POIS SI SE DEMOSTRA SI!!!!!!!!!!!
LEO MÁIS ARRIBA:
Con "indignación" acolleu a noticia o poeta Igor Lugrís. "A decisión do xurado paréceme profundamente errada e inxusta. Podo entender algunha das consideracións de Xavier Lama -aínda que non as comparto- pero non me parece unha cousa moi honrosa".
CLARO, CLARO, É HONROSO O DE ESTÉVEZ, informático e con moitos poemas lidos por moita xente na súa web.
leo máis arriba:
1. O peso consuetudinario. Cantos premios foron outorgados a libros cuxos poemas, ao menos en parte, xa foran publicados en diversas revistas, ou mesmo recitados até a extenuación polo país dos mil ríos e outros tantos poetas? Cantos premios nestas mesmas circunstancias foron apañados polos autores que fan parte dos xuris dos premios actuais? Neste sentido, a valoración de Miguel Anxo Fernán Vello resulta moi consecuente: existe unha perspectiva desde a que isto foi posíbel.
OU SEXA, AMAÑADO, AMAÑADO E AMAÑADO.
A INFORMÁTICA, unha vez máis, axuda á xente a equilibrar a balanza entre, "ricos e pobres".
leo máis ariba:
- punto 1 de lama: se nin el mesmo asociara ata que o dixo o autor o blog co libro do concurso cómo é que se viola o anonimato? se o xurado fallou, como todos, sen asociar o blog co texto é que o señor lama é un iluminado que se ve na obriga de abrirlle os ollos ao xurado?
QUE DEMOSTRE O XURADO QUE NON O LEU. DE TODOS MODOS ESE NON É O DEBATE, O DEBATE É QUE NON É ANONIMO NEN INÉDITO E XA!!!!
LEO ARRIBA TAMÉN:
b) O feito de que os poemas de Estévez estivesen dalgún xeito a disposición pública en nada afectou para a decisión dos xurados.
JAJAJAJA .......XA...... - xuradosse se trata de que os xurados non recoñezan os autores nos premios galegos temos tres opcións:
1) obrigar aos xurados a non saír da súa casa, non acender a radio nin ler prensa ou revistas ou mesmo libros por un periodo duns dez anos aproximadamente.
2) contratar xurados de fóra
3) ou unha terceira, máis sensata:
confiar no seu sentido común
e na súa profesionalidade e boa fe
non hai que cambiar as bases dos premios. o que hai que facer é confiar na boa fe dos xurados - xuradoaqui podes ver a opinión de alguén que participou como xurado dalguns premios:
http://casatlantica.blogspot.com/2008/09/recuncar-sobre-o-asunto-do-gonzlez.html - xuradoaqui podes ver a opinión de alguén que participou como xurado dalguns premios:
http://casatlantica.blogspot.com/2008/09/recuncar-sobre-o-asunto-do-gonzlez.html - xuradoaqui podes ver a opinión de alguén que participou como xurado dalguns premios:
http://casatlantica.blogspot.com/2008/09/recuncar-sobre-o-asunto-do-gonzlez.html - Sei lerPOIS SÍ, para iso estan as bases.....
e o do 298? 297? 296? Onde está o limite.
Pois nos 300, ou é que non sabemos ler?
Posté par lelo, 26 septembre 2008 à 11:05
Efectivamente, sei ler, creo.
Sei que a cantidade que pon nas bases son 300, mais vostede como xurado deixaría, poñamos por exemplo, deserto un premio no que na única obra que acada o merecemento chegase "só" aos 299 versos?
Insisto eu non o faría, un xurado ten que ter certa flexibilidade na interpretación das bases. Quen fixa o límite? Pois o xurado que para iso está, ou é que cre vostede que só se reunen para tomar un café, comer e falar da vida?
Porque se nos poñemos así, para ser xurado o primeiro que hai que facer é levar unha plantilla por se un determinado autor envía as copias da súa obra nun folio en lugar de nun A4. Non é?
De todos modos son exemplos, non é a cuestión. Os asuntos son o anonimato e a publicación. E insisto en que formalmente, a efectos de certame, é un poemario anónimo; en canto ao de publicado creo que non hai dúbidas. - respetoO problema non é que se un poemario ten 299 versos ou mais de 300. É que ante as bases, se as cumplimos, se realmente o límite por exemplo son 300 versos pois é para todos entendes? é dicir, que así a efectos, todos os presentados xogan coas mesmas cartas e asi non hai malinterpretacións.
Eu non dubidarei do xogo limpo do xurado nin de Eduardo Estévez, pero as regras gusten ou non hai que cumprilas,(xunto coa calidade literaria) porque se ti tes un poemario de 299 versos moi bo, ao mellor estás diante dun con 275 versos igual ou mellor co anterior... en todos os casos o que hai que facer é iso, ler as bases. E sería unha pena que un por un par de versos quede fóra pero eu creo que os demáis tamén xogan, e hai que contar verso a verso coma facemos todos, senón isto é a xungla do Amazonas.
¿Que sería unha pena? Pois si, pero creo que sería máis honeto para todos os presentados que tamén son persoas e merecen un respeto. - Tomo cumprida venganzaEstimado lelo, tomo cumprida venganza (Co respecto e un pouco de retranca sen mala intención). E que non sabemos ler? como dixen no comentario tratábase só dun exemplo que quizais queda mellor ilustrado co formato folio/formato A4. Pero non é o tema. O tema é o anonimato, e sigo pensando que respecto ao certame trátase dunha obra anónima. E o tema é a edición, do que outra xente que sabe moito máis ca min, deu unha opinión máis que contrastada (creo).
- Tomo cumprida venganzaEstimado lelo, tomo cumprida venganza (Co respecto e un pouco de retranca sen mala intención). E que non sabemos ler? como dixen no comentario tratábase só dun exemplo que quizais queda mellor ilustrado co formato folio/formato A4. Pero non é o tema. O tema é o anonimato, e sigo pensando que respecto ao certame trátase dunha obra anónima. E o tema é a edición, do que outra xente que sabe moito máis ca min, deu unha opinión máis que contrastada (creo).
- Xa sei porque pasa o dos comentarios repetidos.Xa sei porque pasa o dos comentarios repetidos
Se unha vez publicamos o comentario intentamos actualizar a páxina nos aparece unha mensaxe na que figura que a páxina está a facer POSTDATA. Se lle damos a aceptar o que fai é volver publicar o comentario. - Despois de tirarme varias horas lendo a uns e a outros en varios blogs, éme imposible engadir ningún novo argumento nin ningún novo disparate máis (que de todo hai na polémica).
Polo tanto, tan só porei a miña conclusión: a razón asístelle a Xavier Lama e non a Eduardo Estévez (e quede claro que non coñezo a ningún dos dous). Eu o teño clarísimo. - Amigo Santiago, despois das horas desperdiciadas lendo toda a polémica, non me queda máis que dicir que, lamentándoo moito, esgotei o cupo de tempo destinado a ler no futuro a estes dous sen dúbida excelsos poetas.
Aínda que sexa politicamente incorrecto, non me resisto a poñer un comentario dun amigo meu que é cáustico por natureza: pelexarían tanto e tan encarnizadamente entre si, cunha enerxía seguramente superior á utilizada na creación poética, se non houbese polo medio nove mil euros en xogo? - As bases aclara-no todo, todo, todo...Dim as bases, esses sacrosantos textos aos que há que ater-se ponto por ponto: "As deliberacións (do juri) serán secretas" . Como sabe X.Lama que a votaçom foi de 3 a 2? Nom, o resto dos mortais nom tivemos acceso a essa informaçom.
E umha outra anotaçom: o accesit nom tem categoria de prémio. O ponto número 1 das bases di: "Poderán optar ao premio tódolos autores de calquera nacionalidade, que presenten obras inéditas e non premiadas con anterioridade, escritas en lingua galega, agás os que xa fosen premiados en edicións anteriores". Como todos sabemos, Eduardo Estévez foi finalista deste prémio noutra convocatória, mas ninguém pensa que isso o desqualifica para participar. Porque o juri entende, e o asesor jurídico da deputaçom parece que também, que o accesit nom tem categoria de prémio. Entom, porque ao tirar-lhe o prémio ao Eduardo, decidem dar-lho ao X.Lama como se este tivera conseguido o segundo prémio?
A resposta, penso eu, pode estar no ponto sétimo das bases: "Non se devolverán as obras presentadas non premiadas, e a partir do día seguinte ao da decisión do xurado serán destruidas". Quer-se dizer, que quando chega a reclamaçom de X.Lama, penso que ele próprio afirma que três dias depois, o juri já nom conserva o resto dos poemários que participarom no certame. E se os conservavam, estavam saltando-se as bases! E se o accesit também nom é um prémio, o poemário de X.Lama também tivo que ser destruido. Portanto: DECIDIROM DAR-LHE O PRÉMIO A X.LAMA SER RELER O SEU POEMÁRIO. Nem o seu nem nengum outro, posto que todos foram destruidos. Entendo eu agora porque a opiniom do asesor jurídico foi fundamental. Para tomar umha decissom literária, já nom tinham material. Só posuiam um escrito para decidir: a reclamaçom de X.Lama.
Estrambótico! - AutocorrecçomDesculpas. Cometim um erro ao ler as bases. No comentário anterior, digo que um autor premiado anteriormente nom se pode apresentar ao prémio novamente. Nom, lim mal as bases. Desculpas. Refire-se o ponto número um às próprias obras: umha obra premiada anteriormente (entende-se que noutro prémio, claro), nom pode ser apresentada.
Novamente, desculpas pola confusom. - Unha aclaración para o debateO escrito remitido por Lama contribúe a ter unha opinión das dúas partes. Quen ten razón? Agora eu entendo que Lama ten unha dose moi considerable de razón e que se está xerando un debate que era moi necesario.
Non coñezo persoalmente a ningún dos dous autores, pero teño a impresión de que as opinións que aparecen aquí poden estar xeradas pola proximidade a cada un deles. Interesante sería racionalizar todo isto. Preténdese que se acuda a un certame literario sen plicas nin anonimato? Pois dígase xa.
Preténdese que é igual concorrer con textos que levan moito tempo na rede e que poden ser coñecidos por moitas persoas? Ben, é cuestión de analizalo, pero a min paréceme perigoso. Se xa hai amiguismos e mamonadas nos concursos con iso xa sería o caxondeo total. Ó mellor algúns prefiren que as obras vaian asinadas e xa está. Ben, pois que se fale claro. - mirade, hai moitos máis problemas ca este na vida. para min teño que se está facendo unha gran bola de neve con todo isto. está ben que se expliquen os dous autores. estévez ten razón nalgún requerimento e lama tamén a ten despois de ler todo isto.se eu fose xurado, había telo fodido. tamén o xurado podería contar por que decidiu que o de estévez non cumpría coas bases. pero xa digo que temos enriba unha crise moi fodida, eu estou no paro facendo unhas putas traduccións por catro pesos e isto da poesía parece o parnasillo de nunca acabar
- Eu vexo, amigo Igor, que a súa enerxía estaría mellor empregada noutros labores de máis digna altura. Vexo como vostede se lanza pola esbaradiza pendende da sospeita sen ter, como tampouco teño eu, todos os datos. Eu sería menos precipiado e un pouco máis cauto e comedido nos xuízos. Con anonimato ou sen el.
- Parece que algúns queren converter este debate nunha torre de babel. Xa cheira. Agora coñecemos a versión que faltaba por esta carta e eu mesmo me teño que facer a autocrítica, porque as miñas opinións non é que mudaran de modo total, pero si que se matizaron moito.
Só falta facer un "reality show" con todo isto con dous protagonistas. - xustizaHai unha contradición de base en todo o que se le en blogs e webs sobre este tema:
Para ser tan contrarios á irrupción da xustiza na república das letras asombrame moito ler canto abundan as concepcións estrictamente legais do que é unha edición e do que significa presentarse baixo plica. Se ten que funcionar este mundiño polo sentido común, hai que ver como nos agarramos á pura legalidade do ISBN cando ese sentido tan pouco común falla. Que elegante é o personal! - As cousas son asíAprezo e valoro fondamente a Estévez, con Lama falei só unha vez e paréceme unha persoa moi correcta. Dito isto, remito á Lei da Propiedade intelectual que no seu artigo 4 deixa claro o que é inédito ou non. O que sae en internet, sexa no formato que sexa, non o é. Eduardo actuou de boa fe, mais non ten razón.
- o levantadorhttp://olevantadordeminas.blogaliza.org/2008/09/26/a-resposta-de-xavier-lama-sobre-o-premio-de-poesia-miguel-gonzalez-garces/
totalmente de acordo. resulta triste observar como o que comezou como um debate mesmo muito interessante foi evoluíndo ao que diz o levantador: "Vaia, ao final, cando os argumentos frouxean, teñen que saír a colación as de todos coñecida “insidia, falsidade e calumnia” do blogomillo!
claro que podemos ser colegas ou nom mas o que caracteriza aos adultos é a capacidade de poder reflexionar deixando um bocadinho de lado a afectividade. por mui parentes ou colegas que sejamos de estevez se a obra fosse firmada com o seu nome, editada ou com algo que nom achassemos correcto também seriamos capaces de dizer: “bem estevez, foi um erro e está bem que te retirassem o premio” e nom passaria nada de nada. mas o debate nom é de colegueos senom de conceitos, de bases, etc. e nisto continuo a admirar a estevez já que no seu blogue colgou todos os links e nem só os que falam a favor dele. também os que nom. a ver se desta aprendemos algo.
Nouveau commentaire
2.- Ese blog non contiña tres poemas nin medio dúcia, non. Tratábase dun poemario ben consolidado, que incluía 24 ou 25 poemas (cifra máis ca significativa). Certo que uns poucos presentaban dúas versións, que diferían nunha palabra, nunha liña, nun principio ou nun final, pero resultaban total e abolutamente identificables. O blog estaba centrado absolutamente na construción dese poemario e o seu resultado final permaneceu colgado na rede desde o ano 2006 ata o 2008. É decir, non se trataba dunha publicación efémera. Nada que ver cunha eventual lectura dalgúns poemas nun acto público, nin co suposto proceso anterior de work in progress que insinúan algúns. Pero por favor… O material do señor Estévez puido ser baixado da rede, imprimido (como eu fixen no seu momento ao completo, poema a poema ) ou fotocopiado durante dous longos anos. Un material que en absoluto pode considerarse anónimo, porque vai ligado evidentisimamente ao seu nome
3.- Certo que ese poemario puido completarse con outros textos para a presentación ao premio, claro está. Pero quixera poñer un ejemplo. Imaxinen que un autor vai divulgando unha novela a través da Internet, con obvias derivacións promocionais, e que deixa de publicala cando leva unhas 150 ou 170 páxinas. Despois faille un engadido textual final e preséntaa ao premio Xerais ou ao Torrente Ballester, poñamos por caso. Alguén nos seus cabais podería considerar que esa novela é inédita e anónima, malia que se introduzan correccións, matizacións, etc.? Pois algo semellante ocorría neste caso.
4.- Tendo en conta que o texto de Estévez parecía conculcar flagrantemente a condición de anónimo (ninguén parece incidir nisto) e de inédito, formulei un recurso por se o xurado estimaba cotexar o publicado na Internet co poemario do gañador. En caso de que se reproducisen eses textos no libro premiado, semellaba obvio que procedía considerar como cuestionable a súa presentación ao premio. De feito, veño de coñecer que se rexeitara outro libro, porque apareceran varios dos seus textos publicados nunha revista. Ese si e o outro non?
5.- O xurado decidiu por unanimidade (non por catro votos fronte a un) que incumpría as bases. Os seus integrantes son Luz Pozo Garza, Álvarez Torneiro, Gonzalo Navaza, Manuel Forcadela e Medos Romero. Eses son os “despachos” onde conseguín o premio. Radicalmente afirmo que non tiven xamais, nin teño ata este momento, o máis mínimo trato persoal con ningún deles. Non me quedará máis remedio que poñerme en contacto con algún a partir de agora para recabar informacións que descoñezo. O que está claro é que ese xurado podía ratificar a concesión de premio a Estévez, cambiar de gañador ou declaralo deserto. Só falta que alguén insinúe que lles puxen unha pistola na caluga para lograr o galardón.
6.- Resulta curioso comprobar cómo se organizan algunhas informacións. Toda esta polémica xorde a partir dunha carta aberta do sr. Estévez (a quen tratarei de respectar en todo momento), que se adianta á divulgación da decisión do xurado, supoño que nunha estratexia conducente a preservar a súa imaxe e a definir o debate conforme aos seus intereses. Chama a atención que certos medios de comunicación non parezan interesados por ir ás fontes; é decir, por coñecer, en primeiro lugar, o texto do dictame do xurado. Tamén me consta persoalmente que algunha persoa se sente manipulada neste debate, xa que descoñecía toda a información.
7.- Parece chocante que algúns pretendan arremeter cunha contundencia insólita contra quen pretende que se cumpra a legalidade. Ou o que me suxiren, despois de todo o exposto, é que debía quedar quieto, non impugnar, non comunicar o que eu sabía, vivir no “país dos caladiños” e non cuestionar ren? Semella que o que me propoñen algúns é que hai que mirar para outra beira e deixar que corra o río da vida… Repúgnanme os que van pola vida mendigando premios literarios, buscando valedores nos xurados, os que recorren a camarillas dun xeito impune. Nunca caín nin caerei en semellante baixeza.. De aí o perverso dalgunhas insinuacións.
8.- O máis abraiante é o espectáculo alimentado nalgunha web, sen dúbida por un grupiño de colegas que manexan varias claves en Internet e fan insinuacións dunha repugnante baixeza moral. Desde posibles sopros do xurado ata que eu tamén tiña poemas que non eran inéditos no meu libro, o catálogo resulta alucinante. A insidia, a falsidade e a calumnia campan ás súas anchas. Pero se isto só é un premio literario, non a invasión de Iraq…Un amigo meu defíneo como unha “estratexia de linchamento”. Outro recomendábame que non escribira nada, que deixara pasar todo isto, porque a Internet, despois de todo, pode converterse no territorio perfecto para a impunidade. Hai outras opinións, pola contra, con nome e apelidos que respecto absolutamente.
Un saúdo.
Xavier Lama.