poor cows

CAMILO NOGUEIRA foi concebido coma unha brúxula. Interiorizou os puntos cardinais coma un precepto relixioso. Daría un bo porteiro porque as súas extremidades son longas e sabe situarse. Cando fala contigo, está observando ao redor, calculando distancias e resistencia de materiais. Nácelle. Tendeu a man a Fraga nun xesto calibrado que os seus percibiron como a Operación Ogro. Homolagaba e homologábase. Agora, o instinto indícalle cara ao Bloque. Non fagas mudanza en tempos de axitación, aconsellaba Ignacio de Loiola. Camilo non mudará en tempo de autonómicas. Aymerich debería uliscarlle o rastro e andar pegadiño a el. O líder de Máis Galiza camiña en dereitura, pero co cerebro envurullado. Actuará segundo anunciou, pero sabe que anda en malos pasos. Calzou uns zapatos de chumbo para percorrer a modo e con desgaña o camiño que lle marcou a UPG. Os que lle varreron os pés en Amio, afírmanlle o liderado como leal xefe da oposición interna do Bloque a cambio de que quede. Se marcha, sabe que os seus o derrubarán do cabalo por non decidilo antes ca Encontro Irmandiño. As crisis precisan unha explicación tautolóxica, sempre irracional, e Aymerich sería consagrado na expiación. A escapada de Beiras leuse coma unha perrencha, cando foi un xeito de sitarse na vangarda do Novo Proxecto Común. +GZ gañou fereza na súa advertencia de rutura consentindo que se lles adiantase. Máis nada. Parece que a Guillerme Vázquez non o inqueda. “As baixas son mínimas, mesmo hai altas”, explicou con ese humor cínico propio dos presidentes de clubs de fútbol. Unha vez fóra, Beiras ten a liberdade para volver a estruturar o nacionalismo. Sería a segunda vez.

Photo: Poor cows. Bruce Robbins