WISH

Scott Fitzgerald andaba acomplexado co tamaño do seu picholo. Hemingway auxiliouno moralmente visitando museos para compararse co modelo idealizado na arte, sempre tendente a buscar os equilibrios. Andaron medindo a ollo homes esculpidos e varóns pintados, todos espidos, ata que Scott confesou ao cazador branco, corazón negro, que era o seu modelo. Ernest accedeu a acompañalo a un baño masculino e, medindo unha e medindo outra, concluíron que a descompensación era unha cativez, segundo conta Boris Vejdovsky na pimpante Hemingway. Homenaje a una vida. Fitzgerald era guapo, atraía mulleres, pasaba por fillo de casa grande sen selo; pero había algo no interior do seu traxe co que non daba acougado. O caso de Aymerich é distinto, el semella convencido de dar a talla, pero houbo de subliñar a súa endubidada capacidade para ser candidato á Xunta. Logrou forzar co paso atrás de Martiño Noriega. O alcalde volveu para Teo sabedor, imaxino, de que o novo fracaso electoral ha poñelo novamente en valor. E Táboas debe andar recontando adeptos para decidir se sae de boxes ou reserva combustible. A profecía cumprida podería ser un intercambio de paz upeguiana por territorios máisgalegos co resultado da foto para Aymerich e a voz en off para Guillerme Vázquez. Scott Fitzgerald requeriu unha vez a Hemingway -segundo veño de ler nas primeiras curvas de 'Mi ciudad perdida' (Zut)- para que confirmase a evidencia condutual de que ambos os dous eran "distintos dos ricos". "Si -retrucou o xenio barbado-, somos diferentes, eles teñen máis cartos". Algo desa caste contestará Aymerich a Vázquez, cando este lle remarque a calidade ideolóxica do BNG: "Somos diferentes do PP: eles teñen máis votos".